ديوان امير خسرو

دلم افتاد در چوگان زلفش
به بازي گوي ديوانه مسازش

وقت چمن و شکفته باغي
بي زحمت خارخار در پيش

هست بازار تو در دلها گرم
حسن چندانکه تواني بفروش

در مي انداز ناتواني را
با فراق هزار مرده خويش

آتش لاله برفروخت ز باد
دامن کوه در گرفت اينک

اگر گويد، برنجد از طفيلي
سري در خدمت چوگان فرستم

هنوزم مهرت اندر سينه باشد
اگر در خاک ريزد استخوانم »

من کشته روي يار خويشم
در مانده روزگار خويشم

در زيستنم نماند اميد
ور ماند ترا حيات خواهم

توبه ديرينه را مي بشکنم
ساقيا، در ده شراب روشنم

کورم، از گرد مگر در ديده
خاک درگاه خداوند کشم!

در دل خويشتن خيال لبت
نمکي بر کباب مي بينم

در شب وصل ماندنم بيمار
روز هجران شمردم و رفتم

در نشان ستارگان سپهر
همه شب تا به روز بيدارم

در فاقه بود فروغ تقوي
پيرايه گر چراغ شب دان

در ميکده غمت سفالي
نرخ همه معرفت فروشان

يک خرقه رخت درست نگذاشت
در صومعه کبود پوشان

در کاوش کنه خوبي تو
کند است خيال تيزهوشان

افگند تنم چو موي باريک
در زير گليم سوکواران

سر مست رود چو در گلستان
پامال کند جمال بستان

فرياد ز بلبلان برآمد
مخرام به ناز در گلستان

تنگ بر بستن کميت فتنه را
در شکارستان عشق انگيختن

خرد در صدر ديوانخانه عشق
همي گردد دل بيکار گونه

بر خاک در تو من مقيم
مانند سگ حرم نشسته

مانند تو دلبري به خوبي
در ملکت حسن کم نشسته