ديوان امير خسرو

گر در دل تان غمي نگنجد
بر سينه خسروش گماريد

سروي که به قامت تو ماند
در قامت اعتدال باشد

هرگز نکنم خيال خوابي
تا در سرم آن خيال باشد

بر روي زمين نظير رويت
در آينه هم خيال باشد

در عهد تو، وانگهي صبوري
اي دوست، کرا مجال باشد

وانگاه حريف ساده و مست
در دست من اوفتاده بايد

تا چند در انتظار داريش
مي آريي زود يا برآيد؟

ترسم که در انتظار رويش
رويم به نماز خفتن آيد

در گريه شوق، آستينم
از خون جگر طراز دارد

آتش به چنان دلي در افگن
کاندر غم دوستان نسوزد

بيداد غم، ار دلم بگويد
در ماتم من فلک بمويد

در هواي مجلس جمشيد عهد
غلغل اندر طارم اعلا زدند

باد نوروزش همايون، کاين ندا
قدسيان در عالم بالا زدند

عالمي در غم لبش بودند
هيچکس طعم آن شکر نچشيد

پارسايي که چون جوانانست
در نمازش کجا قرار بود؟

غنچه در نوبت جواني تو
سر نبيند، اگر کله بنهد

آرزويم کنار او چه شود؟
کارزو در کنار مي نايد

در سماعي که عشقبازان را
بزم پر آه آتشين باشد

نشود صبر، ناله خسرو
کاروان در جرس نمي بيند

ابر از رشک در دندانت
گوهر خويش را پريشان کرد

اگر در وفاهاي وعده بخيلي
جوانمردي عشق چندين نشايد

زلفش بگرفت و کرد در هم
فرياد هزار باد شبگير

در بارگه وصال خويشم
از لطف نمي دهي دمي بار

رخسار تو در جهان فروزي
ماننده آفتاب مشهور

آشکارا سينه ام بشکافتي
همچنان در سينه پنهاني هنوز