مجموعه اشعار اقبال لاهوري

پادشاهان در قباهاي حرير
زردرو از سهم آن عريان فقير

دارد اندر سينه تکبير امم
در جبين اوست تقدير امم

در نگاهش ناصواب آمد صواب
ترسد از هنگامه هاي انقلاب

دانش افرنگيان تيغي بدوش
در هلاک نوع انسان سخت کوش

زندگاني هر زمان در کشمکش
عبرت آموز است احوال حبش

ديوان امير خسرو

زهي مهتاب عالم سوز کافگند
رخت در عرصه ويران دلها

زهي وصف لبت ذکر زبانها
دهانت در سخن اکسير جانها

بتا نا مسلمانيي مي کني
که در کافرستان نباشد روا

سوخته بينمش، اگر اثريست
در سحر آه آتشين مرا

زلف تو سيه چراست ماناک
بسيار در آفتاب گشته ست

در کشتن خسرو آرزويت
بشتاب که بس شتاب گشته ست

گفتند دلت خوش است، آري
در گونه روي بنده پيداست

گر موم بود ميان خاتم
در خاتم لعل انگبين است

ديوانه شدم در آرزويت
اي چشم جهانيان به رويت

ماه را از رخ چون خورشيدت
در شب چاردهم نقصانست

گر به ميخانه مفسدان شراب
پادشاهند، بنده خاک در است

زهد با عشق در نياميزد
بت پرستي خداپرستي نيست

در باغ بهشت بگشادند
باد گويي کليد رضوان داشت

خراشيده باشد دل بلبلي
که در شاخ بستاني آويخته ست

به دردت مردمان چشم خسرو
در آب ديده مرغ آبگيرند

ندانم زيستن در خون خسرو
اگر آن چشم کافروش نباشد

وگر شکل زنخدانت ببيند
رواني آب حيوان در چه افتد

در قبله طاق ابروانش
حاجت که بخواستم روا بود

سيلاب غمش در آمد از شهر
بازار هزار پارسا برد

جمشيد زمان که در بلندي
ايوانش سبق ز آسمان برد