جاويد نامه اقبال لاهوري

رفت در جانم صداي برتري
مست بودم از نواي برتري

از فساد او فساد آسيا
در گشاد او گشاد آسيا

از ملوکيت جهان تو خراب
تيره شب در آستين آفتاب

غرق در نور شفق گون ديدمش
سرخ مانند طبرخون ديدمش

ارمغان حجاز اقبال لاهوري

بخود پيچندگان در دل اسيرند
همه دردند و درمان ناپذيرند

نگاهي داشتم بر جوهر دل
تپيدم آرميدم در بر دل

پريدم در فضاي دلپذيرش
پرم تر گشت از ابر مطيرش

تو سلطان حجازي من فقيرم
ولي در کشور معني اميرم

هنوزم در کماني ميتوان راند
ز کيش ملتي افتاده تيرم

پرد در وسعت گردون يگانه
نگاه او به شاخ آشيانه

جهانگيري بخاک ما سرشتند
امامت در جبين ما نوشتند

در افتد با ملوکيت کليمي
فقيري بي کلاهي بي گليمي

جلال کبريائي در قيامش
جمال بندگي اندر سجودش

مجموعه اشعار اقبال لاهوري

دمي در خويشتن خلوت گزيدم
جهاني لا زوالي آفريدم

نصيب ذره کن آن اضطرابي
که تابد در حريم آفتابي

فر بازان نيست در پروازشان
از تذروان پست تر پروازشان

بنده ي حق وارث پيغمبران
او نگنجد در جهان ديگران

در حضور آن مسلمان کريم
هديه آوردم ز قرآن عظيم

در فضاي مرقد او سوختم
تا متاع ناله ئي اندوختم

اين مسلمان از پرستاران کيست؟
در گريبانش يکي هنگامه نيست

لاله ها در خلوت کهسارها
نارها يخ بسته اندر نارها

آشکارا ديدنش اسراي ماست
در ضميرش مسجد اقصاي ماست

تا ز کراري نصيبي داشتند
در جهان، ديگر علم افراشتند

کوهسار از ضربت او ريزريز
در گريبانش هزاران رستخيز

در مقام لا نياسايد حيات
سوي الا مي خرامد کائنات