167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
به تحسيني نکردي شرمسارم، اين چنين باشد!
ميان مردمان آيينه ديگر با چه روا باشد؟
بهل تا از رگ گردن طنابش در گلو باشد
چرا طغراي صندل از کنشتم آرزو باشد؟
زعرياني پرندي چون کنشتم آرزو باشد
سياهي نيل چشم زخم آب زندگي باشد
به ديوان قيامت در حساب زندگي باشد
چرا در عالم پر انقلاب زندگي باشد؟
اگر شبهاي هجران در حساب زندگي باشد
اگر اوقات طاعت در حساب زندگي باشد
دل صد پاره هر کس کباب زندگي باشد
در آيينه خردمندان نه از مردانگي باشد
که آنجا هر سياهي کعبه مقصود مي باشد
به چشم عارفان هر اختري مسعود مي باشد
گريزان چشم بيناي شرر از دود مي باشد
گشاد اهل دل در حلقه توحيد مي باشد
نماند در جگر آهي که آتشبار مي باشد
که اين خواب گران با دولت بيدار مي باشد
متاع يوسفي در هر سر بازار مي باشد
که در کوي خرابات است اگر هشيار مي باشد
مي ممزوج اينجا بيشتر پرزور مي باشد
حلاوت فرش در کاشانه زنبور مي باشد
که در دنبال، گرد کارواني بيش مي باشد
که مي روشنگر آيينه ادراک مي باشد
که دايم ديده طاوس در دنبال مي باشد
خطر در منزل اينجا بيشتر از راه مي باشد
زعيب خويشتن کي عيبجو آگاه مي باشد
که اکثر در نيستان نعره شيرانه مي باشد
درين بستان گلي غير از گل رعنا نمي باشد
که جز ريگ روان در شيشه ساعت نمي باشد
تواضع با فقيران نقص در دولت نمي باشد
بلايي آدمي را بدتر از شهرت نمي باشد
که در فردوس اين ريحان جان پرور نمي باشد
درين ماتم سرا آيينه ديگر نمي باشد
صفا در چهره آيينه با جوهر نمي باشد
که در فردوس اين ريحان جان پرور نمي باشد
چو آب از آسيا افتاد سرگردان نمي باشد
وگرنه خنده شادي درين گلشن نمي باشد
به رهبر حاجتي در وادي ايمن نمي باشد
که مي گويد سفيدي در سيه کاري نمي باشد؟
تن سيمين او را نيست ممکن پيرهن پوشد
عذار شرمناک از ديده حيران نينديشد
که همچون ماه کنعان از چه و زندان نينديشد
ز زخم سنگ، صائب پسته خندان نينديشد
نهال ما به اميد خزان برخويش مي بالد
شکوفه چون کف درياي رحمت بر کنار آمد
کدامين شيشه دل باز در راهش به سنگ آمد؟
صفير عشق از کلک سخن پرداز مي آمد
بساط خاک را در يک نفس گرداب گرداند
که چون پيکان دلم در سينه جاي خواب گرداند
گل رويي که رنگ از پرتو مهتاب گرداند
که غفلت بستر پرخار را سنجاب گرداند
به ناخن بيستون را سينه شهباز گرداند
زرگل را سپند شعله آواز گرداند
مرا گر کاروانسالار پيشاهنگ گرداند
کسي تا چند جاي خويش را بيجا بگرداند؟
خزف خود را درين عالم کم از گوهر نمي داند
فروغ لاله من آب را در جو بسوزاند
که اين صحرا نفس در سينه آهو بسوزاند
دو عالم را اگر برق نگاه او بسوزاند
که را دارم که مشت خار من در گلخن افشاند؟
غبار ديده يعقوب بر پيراهن افشاند
اگر در سنگ پايم همچو دست آسيا ماند
گريبان چمن حيف است در دست صبا ماند
دل بي داغ در معموره عالم کجا ماند؟
که با رطل گران آسمان هشيار مي ماند؟
که در موج خطر آيينه از دريا نمي ماند
کسي در پاي خم بي نشأه صهبا نمي ماند
زغواصان گهر در سينه دريا نمي ماند
حضور خانه در بسته از جنت نمي ماند
که ريگ از جستجو در شيشه ساعت نمي ماند
کمند وحدتش از حلقه کثرت نمي ماند
وگرنه تخم در زير زمين پنهان نمي ماند
نسيم مشک در جيب صبا پنهان نمي ماند
عيار خلق مردم در سفر پنهان نمي ماند
وگرنه دانه در خاک اينقدر پنهان نمي ماند
نواسنجي که دست غنچه گل در حنا بيند
سمند سرکش افلاک را در زير ران بيند
که در اثناي گل چيدن جمال باغبان بيند
بود در خواب اگر آسايشي حمال مي بيند
مبصر جغد را مرغ همايون فال مي بيند
مگر از حسن خود آن آتشين رخسار گل چيند
مي پرزور ما از جوش در پيمانه ننشيند
که گرد کلفتي بر خاطر پروانه ننشيند
چه سازد صورت ديوار اگر در خانه ننشيند؟
دل بيتاب ما در کعبه و بتخانه ننشيند
نگردد سبز تا در خاک چندي دانه ننشيند
ميا اي مرغ نوپرواز بيرون زآشيان خود
مگر در خون خود غلطم که رنگم برقرار آيد
کمر در خدمت زنار بستم تا چه پيش آيد
مربع در دل آتش نشستم تا چه پيش آيد
که بي تکليف در ويرانه ام سيلاب مي آيد
که صيد وحشي از دنباله صياد مي آيد
اگر پيشانيم بر کعبه مقصود مي آيد
ازين ويرانه دايم ناله بيمار مي آيد
سخن يکدست مي خيزد، نفس هموار مي آيد
به گوش همنشينان ناله زنجير مي آيد
که نعمت در رکاب چشمهاي سير مي آيد
به چشم وحشتم موج سراب لاف مي آيد
زرمغشوش لرزان در کف صراف مي آيد