ديوان عرفي شيرازي

دلم را غوطه ده در چشمه نور
تجلي کن که موسي هست در طور

گه از دورش در اندازد بگرداب
گه از موجش در افشاند زپاياب

سمند معنيت در زير زين باد
دو عالم گوهرت در آستين باد

بيا دلق وداع انداز در دوش
بکش قبر نظامي را در آغوش

عروسي در عروسي در درو دشت
صبا مشاطگي ميکرد و ميگشت

نسيم باغ گفتي در دماغش
مقيمم تا برم در صحن باغش

بناگه فيلسوفي نامه در دست
ز طراران شاه از در درون جست

به پيوندي که با جان در ميانست
بسوگندي که با دل در زبانست

جمله در کشتي نوح اند حريفان در خواب
ورنه هرگز نه نشانيد قضا طوفان را

ترک دين در ره معشون گناه است ولي
نه گناه است که در نامه توانند نوشت

اين ناله که در جگر شکستيم
سيخيست که در کباب بشکست

يکيست نقد حکيمان و حسن نادانان
هر آنچه در کتب حکمت است در مثل است

بيا که در چمن انتظار آب نماند
جمال شاهد اميد در نقاب نماند

کدام مسئله شرع در ميان افکند
که عقل معرفت آموز در جواب نماند

درين ماتم سرا با مصلحت داني مصاحب شو
که در بازارها ميخندد و در خانه ميگريد

هرگاه که انديشه عنان در کف من داشت
کارم همه در کاسه صاحب نظري بود

آن جرعه که در دشکوه دارد
در ساغر من زلال باشد

کسي به بندگي آرد که در شمائل طاعت
در بهشت نه بندد بروي خويش نپوشد

هجوم عاشقان در کوي او افزود و خوشحالم
کزين پس در هلاک دوستان بيباک خواهد شد

چنان حسن قبولي در ملامت نيست عرفي را
که هر ساعت در آغوش آورد بيداد گردونش

ميل آندارم که باز از باده شوق صنم
در حرم بيهوش آيم در کنشت آيم بهوش

در محبت زندگي را با شهادت جنگ نيست
ديده بايد که بيند خون من در گردنش

در عجز لذتيست تو در کار خويش باش
ما تشنه شهادت و زنهار دوستيم

سراسر کامم و در چشمه لذت فرو رفتم
سراپا ريشم و در پنبه الماس آغشتم

دل در شکن طره دلبند شکستيم
صد نيش بلا در دل خرسند شکستيم