167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که آتش عاقبت در خانه زنبور مي بارد
زعاجزنالي من خون زچشم دام مي بارد
اگر دارد وجودي مردمي، مردم گيا دارد
چو توسن گوش خواباند لگدها در قفا دارد
غم نوميدي و محرومي صائب کجا دارد؟
به قدر فلس، زير پوست ماهي خارها دارد
که اين گنج گهر را سايه ديوارها دارد
وگرنه شکوه من در بغل طومارها دارد
که زخم خار او در آستين گلزارها دارد
نمي سنجد گوهر در ترازويي که سر دارد
وگرنه در گره هر قطره درياي گهر دارد
کجا در خاطر صائب غم دنيا گذر دارد؟
که چندين تيغ بي زنهار در زير سپر دارد
که صبح آيينه خورشيد را در زير سر دارد
که در آيينه، روي حرف طوطي با شکر دارد
به فريادي سپند از قرب مجمر دست بردارد
محال است از صدف غواص گوهردست بردارد
که از دوش سليمان بار اينجا مور بردارد
سري کز خواب ناز آن نرگس مخمور بردارد
که دايم جلوه گلگون سواري در نظر دارد
سبک مغزي که اوج اعتباري در نظر دارد
که نعل طوق در آتش زبالاي دگر دارد
که در مدنظر اين موج درياي دگر دارد
نگاه دشنه ريزي در کمين طاقتم دارد
خيال او ميان انجمن در خلوتم دارد
ادب لب تشنه در آغوش آب کوثرم دارد
خطرها آتش دوزخ زدامان ترم دارد
که با شغل گرفتاري دماغ گلستان دارد
کجا خار سر ديوار پرواي خزان دارد؟
که هر ريگي درين وادي عقيقي در دهان دارد
که گرگش حسن يوسف کاروان در کاروان دارد
که صبح از پرتو خورشيد تب در استخوان دارد
که صبح صادق از خورشيد آتش در دهان دارد
وگرنه هر حبابي يوسفي در پيرهن دارد
زياد لعل سيراب تو آتش در دهن دارد
که شبنم نعل در آتش زگلهاي چمن دارد
قماري را که بردي نيست در پي، باختن دارد
نفس در زير آب زندگاني باختن دارد
مگر در سوختن از شمع اميد ساختن دارد؟
که دايم دست در زلف پريشان سخن دارد
که تاب دستبرد تيغ مژگان سخن دارد؟
سمند عزم دورانديش نعل واژگون دارد
ندانستم که از خط زهر در زير نگين دارد
وگرنه خنده گل غنچه اش در آستين دارد
حناي دست زنگي هند را در آستين دارد
حناي دست زنگي هند را در آستين دارد
که تاک اين گلستان اشک خونين در گلو دارد
که ساغرهاي زرين چشم بر دست سبو دارد
که طفل از شير مادر استخوان اندر گلو دارد؟
اگر اين چاشني شيريني گفتار او دارد
که يوسف بر لب نيل آرزوي آب چه دارد
خدا از کامجويان ماه کنعان را نگه دارد
وگرنه هر شراري در دل آتشخانه اي دارد
زليخا بي تکلف عشق نامردانه اي دارد
در ايام بهاران مي عجب کيفيتي دارد
درين درياي پرآشوب هر کس خلوتي دارد
به چشم مور اگر ملک سليمان وسعتي دارد
به ظاهر خوشه گندم اگر جمعيتي دارد
زمين دردمندان خاک حاصل پروري دارد
سر هر کس که اينجا با سر زانو سري دارد
که هر تبخاله اي در پرده دل کوثري دارد
که ديدنهاي رسوا عشق را مستور مي دارد
زنزديکي مرا پاس ادب مهجور مي دارد
که دلها را از ان شيرين شمايل باز مي دارد؟
صدف انديشه اي از تلخي دريا نمي دارد
وگرنه آن رخ نازک تماشا برنمي دارد
زمين خانه اين سفله مهمان برنمي دارد
که بيجوهر بود تيغي که سوزن برنمي دارد
به پيش پا نظر کن تا چراغت روشني دارد
اگر ما را نخواني، نامه ما خواندني دارد
جرس در پرده شبها عجب ناليدني دارد
که ديدنهاي رسمي در عقب واديدني دارد
به اوراق پريشان خزان گرديدني دارد
که دام خويش را صياد زير خاک نگذارد
که در کوي تو چون خورشيد سر بر خاک نگذارد
که در دل آرزو آن شعله بيباک نگذارد
عبث سر در سر پرشور من افلاک نگذارد
زطوق قمريان چون دود از روزن هوا گيرد
بلند اقبال چون از زيردستان سايه وا گيرد
که چون تير هوايي استخوان من هوا گيرد
نخواهم خون من دامان آن گلگون قبا گيرد
زپا افتد اگر استاده اي دست مرا گيرد
که جز گرد يتيمي دامن پاک گهر گيرد؟
که بي منت چنار تنگدست از خويش در گيرد
مگر در عهد خط آن ظالم از دلها خبر گيرد
وگرنه عنکبوت از تار سستي چون مگس گيرد؟
که مرغ دوربين در بيضه احرام قفس گيرد
گلستاني که رنگ از شعله آواز من گيرد
نمک در ديده بيدرد رنگ خواب مي گيرد
بر رويي که نقش از سيلي استاد مي گيرد
وگرنه زود دل از عالم ايجاد مي گيرد
که اين آيينه از آب گهر زنگار مي گيرد
غبار خاطر من رخنه ديوار مي گيرد
که دزد خانگي را شحنه در بازار مي گيرد
مرا دل در بر از ياد قفس پرواز مي گيرد
به جرأت شمع را فانوس در آغوش مي گيرد
که تا سرکش نباشد نخل، در وي پا نمي گيرد
سر خاري ازين گلزار پاي ما نمي گيرد
زمين پاک من نخل تمنا را نمي گيرد
گرانخوابي عنان زندگاني را نمي گيرد