ديوان عرفي شيرازي

کوه الماس از شود شوق تمنا در دلت
با کسي در جلوه گاه دوست عرفي رومنه

صد ناله سوخت در دل و در بزم خود هنوز
فرياد بخش چنک ؟ ربابم نميکني

در قيامت کند گل افشاني
بلبلي را که در بهار کشي

نه کم عزتي اي در آخر چرا
زتاج سرم در عدن ميروي

با دوست يکي شو که جهان سيرتوئي
در کعبه توئي بجلوه در دير توئي

در سينه من سنگ ميبنداز مباد
ناگاه شود بت شکند در بغلم

هر چند که در گشاي اين دربودم
وز گوبش سربلاي اين در بودم

شادم که درون جان نهان ميگذري
گه در دل و گه در جگر جان ميگذري

عرفي منم و من سخن آراي جهان
در معرکه با خويشتنم در جولان

در خلد برين ميوه طوبي بودن
در سينه مجنون غم ليلي بودن

اي شربت شيخ و شاب در کاسه ما
وي چشمه آفتاب در کاسه ما

دل در طلب وصل تسلي طلب است
در پرده صورتست و معني طلب است

در دور تو هست جاي دل بر کف دست
در عهد تو جان درآستين مي باشد

بمي در زن اين پيکر سيم تاب
بده صبح را غوطه در آفتاب

شاهد حالي است که آن رنگ وبوي
در چمن ماست نه در باغ اوي

اين گل پژمرده که در باغ جود
دست بدست آورمش در وجود

شرع تو را جمله در افزايشند
در صدد زينت و آرايشند

بسکه در افزوده در او برگ و ساز
گر بنمايم نشناسيش باز

آب تو در چشمه ناکامي است
صاف تو در جام تهي جاميست

نغمه بگو تا بگشايد متاع
خيز و در اموج زنان در سماع

عرفي ازين درد حلاوت فشان
در دلم آيد که در اين داستان

بلکه عدم نيز جنين در نقاب
بر اثر جوهر خود در شتاب

ما الم افشان و ملامت شعار
فتنه در آغوش و بلا در کنار

هر چه در اين دايره صورت پذير
هر که در اين مرحله آرام گير

گرنه در آتش بودت جايگاه
کي بودت در دل معشوق راه