167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
زهر ناليدني آوازه در کهسار مي افتد
خمارآلود از خميازه در خميازه مي افتد
که تنهايي در آن وحدت سرا تنها نمي گنجد
عبث در کنج زندان يوسف از زنجير مي پيچد
گداي کوته انديشي که در ابرام مي پيچد
زناکامي همان صائب دل خودکام مي پيچد
که زور باده ام قفل در ميخانه مي پيچد
که دست عاجزان را چرخ نامردانه مي پيچد
بساط خواب را بر يکدگر افسانه مي پيچد
زسنگ کودکان دانسته سرديوانه مي پيچد
زهي غافل که شاد از سايه بال هما گردد
کز اکسير قناعت آبرو آب بقا گردد
پس از عمري که مژگانم به مژگان آشنا گردد
اگر سوزن به دام رشته گاهي مبتلا گردد
که در دنبال باشد چشم هر کس راهبر گردد
در اقليم رضا از گردن تسليم برگردد
به چشم پاک بينان عيبها يکسر هنر گردد
ندارد ناله جانسوز چون ني پر شکر گردد
زبيتابي مگر خون در رگ ما نيشتر گردد
اگر داغي نصيب لاله خونين جگر گردد
چو از نظاره آن آتشين رخسار برگردد
اگر دزدد هدف سر در گريبان، تير برگردد
در آن درياي پرشورش که لنگر بادبان گردد
سبکسيري که چون پرگار گرد خويشتن گردد
که مه بر آسمان در هاله آغوش من گردد
که آخر بيستون سنگ مزار کوهکن گردد
نشيند هر که در خم چون فلاطون ذوفنون گردد
غبار خاطرم گر دامن دشت جنون گردد
چو گردون هر تني کز سنگ طفلان نيلگون گردد
وگرنه چشم شبنم سير از گلزار کي گردد؟
سرشک شمع در ويرانه ام سيلاب مي گردد
نمک در ديده من پرده هاي خواب مي گردد
که آب خضر در پيمانه ام خوناب مي گردد
که دريا باعث آرامش سيلاب مي گردد
سکندر گرد عالم بهر يک دم آب مي گردد
به چشمم سرو بستان تيغ زهرآلود مي گردد
اگرچه دود بيش از روزن مسدود مي گردد
کجا در دل ترا انديشه معبود مي گردد؟
درين ساغر شراب ناب گردآلود مي گردد
کتان از پرتو مهتاب گردآلود مي گردد
زبيتابي کجا سيماب گردآلود مي گردد؟
گل بي خار در پيراهن من خار مي گردد
که در بر روي يوسف باز از ديوار مي گردد
گرانخوابي حجاب دولت بيدار مي گردد
که در پيراهن آيينه جوهر خار مي گردد
که اينجا محتسب پيوسته در بازار مي گردد
در آن مهمانسرا همکاسه فغفور مي گردد
سويدا در دل بيطاقتم زنبور مي گردد
غزال از دورباش وحشت من دور مي گردد
اگر دست سليمان پايتخت مور مي گردد
سر فغفور آخر کاسه فغفور مي گردد
بياباني که از مجنون من پرشور مي گردد
که خون از مهر در پستان مادر شير مي گردد
کجا شيرازه اين اوراق را زنجير مي گردد؟
زنقش پاي آهو در دهان شير مي گردد
غبار خاکساري عاقبت اکسير مي گردد
نگه در پرده چشمي که خواب ناز مي گردد
زسگ غافل مشو زنهار چون خاموش مي گردد
که از بيطاقتي خون در رگ من نيش مي گردد
وگرنه صدهزاران رهنما در پيش مي گردد
فروغ شمع ما در زير دامن بيش مي گردد
مرا آيينه دل صيقلي از زنگ مي گردد
به مقدار بصيرت ملک دنيا تنگ مي گردد
سمندر در حريم شعله زرين بال مي گردد
که آخر جوهر آيينه اقبال مي گردد
زشبنم ساغر خورشيد مالامال مي گردد
دهن گوينده را تلخ اول از دشنام مي گردد
زدولت کام دل ناديده، دشمنکام مي گردد
در اقليم رضا دايم فلک دلخواه مي گردد
که از گمراهي رهبر جهان گمراه مي گردد
اگرچه از کشيدن بيش آب چاه مي گردد
گلستاني زيک بلبل بلند آوازه مي گردد
زشوخي گرچه در هر جلوه محمل تازه مي گردد
اميد خونبهاي من به قاتل تازه مي گردد
مسلمان کافر حربي درين بتخانه مي گردد
زشورش قطره اي گوهر درين دريا نمي گردد
که سيل من غبارآلود از صحرا نمي گردد
که هرگز آب گوهر تلخ از دريا نمي گردد
ازين آيينه عکس روي دلبر برنمي گردد
حجاب چشم مجنون پرده محمل نمي گردد
به گرد شمع، اين پروانه در محفل نمي گردد
که سيل تندرو آسوده در منزل نمي گردد
ميان دوستان ديوار و در حايل نمي گردد
چو برگ کاه هر کس خويش را بر کهربا بندد
ميان خويش را چون تنگ آن گلگون قبا بندد
مگر مشاطه در خواب آن پريرورا حنا بندد
عجب دارم دگر در استخوان مغز هما بندد
سبکسيري که جاي توشه دامن بر کمر بندد
چمن پيرا زغفلت رخنه ديوار مي بندد
عبث اين بوستان پيرا در گلزار مي بندد
گلستاني که در بر رخنه ديوار مي بندد
که شمع آنجا کمر در خدمت پروانه مي بندد
که در بر آشنا چون مردم بيگانه مي بندد
درين دريا زشورش در صدف گوهر نمي بندد
که در ايام دولت دوستداران به ياد آرد
که در ايام بي برگي گلستان را به ياد آرد
چو يوسف سيلي بيداد اخوان را به ياد آرد
کجا زاهد سر از خط لب ساغر برون آرد؟
خدا آيينه ما را زخاکستر برون آرد
گذارد هر که پادروي، زصحرا سر برون آرد