ديوان عرفي شيرازي

چه گرميست که در سر شراب مي سوزد
چه آتشست که در ديده آب ميسوزد

بکيش اهل وفا مدعا نميگنجد
اميد در دل و در سرهوا نميگنجد

فغان که تنگدلي در ديار ماعامست
بغايتي که اثر در دعا نميگنجد

آن فتنه که در خون کشد آشوب قيامت
در سلسله زلف پريشان تو يابند

دلم در عالمي باز خم زهر آلود ميگردد
که از ديوار و در آوازه بهبود ميگردد

چون شهسوار خويش را در خانه کس بنگرم
کز رشک ميميرم اگر در خانه زين ميرود

کافر ترست زاهد از برهمن وليکن
او را بت است در سر در آستين ندارد

ساغر آلودگان غلطد چو مستان در شراب
ميکشان عشق را پيمانه در خون ميرود

بسکه خون آلود خيزد دود از شمع دلم
در هواي محفلم پروانه در خون ميرود

شهادتش چو مراد دو کون در قدمست
کسي که پاي طلب در ره تو پيش نهاد

در دست ريا باده کشان تا در کعبه
نابسته مياني که بزنار نگنجد

آفتاب مستيم عرفي بزردي روي کرد
در شب يلداي غم در اول شامم هنوز

هر قدم صد کاروان مشک در دنباله ماند
من ببوي نافه در دنبال آهويم هنوز

در مزرع جهان مفشان دانه اميد
زين دشت در گذر که زمينيست دانه سوز

مگو کز سلطنت پرويز شهرت يافت در عالم
که دارد در جهان مشهور همچشمي فرهادش

لاف مردي ميزني در انجمن با دوست باش
خويشتن را چون زنان در گوشه خلوت مکش

فصل گلست وشکر نسيم بهار فرض
مي در پياله واجب وگل در کنار فرض

کمال حسن وجمال نشاط در جلوه ست
هزار سال نهفتنش در نقاب چه حظ

باز اين منم بصد دل خشنود در سماع
ديوانه وش ز نغمه داود در سماع

رويم بروي دلبر وقوال در سرود
دستم بدست شاهد ومقصود در سماع

در عشق روستائي و در عقل شهريم
ناموس را بجهل خريدار نيستم

بس در گشوده ايم چه دشمن چه دوست را
ما قفل بيگشاد در خانه خوديم

چولاله گون شوي از باده در چمن مستم
چو مشک بيز کني طره در ختن مستم

مژده باد اي زايران بت که عشق آباد کرد
سومناتي در دل و خمخانه در مشربم

در نعمت او فتاده و شکري نميکنيم
بس نا شکفته در گل و گلشن فتاده ام