ديوان عرفي شيرازي

درآب و هواي چمن خلد سرورم
در بست وگشاد در فردوس صريرم

گر سر بصحبت گل و سوسن در آورم
دست چمن گرفته بمسکن در آورم

شرم دروغ بين که زبان فصيح را
در گفتگوي نطق تو الکن در آورم

در معرضي که راه زمان را کنند عرض
اميد را شکسته سرو تن در آورم

عبارتت چو در انديشه دبير آيد
چو نيشکر قلمش در بنان شود شيرين

شمايل تو چو در دل در آورد ما دح
لباس بر بدنش چون بيان شود شيرين

بسکه در معني بطفلي باز مي گردم ، ملک
در حساب دي شمارد غفلت فرداي من

کز جهان در يثرب آرم روي در گوش آيدش
مرحبا يا امتي از مرقد مولاي من

سايه من همچو من در ملک هستي امتت
سايه تو در عدم پيغمبر همتاي من

در دهن بخت عيش ناوک لا ريختن
در کمر درس عشق دست نعم داشتن

بروي رحم به آنگونه بسته اي در دل
که شوق کشتن من در دلت ندارد راه

در شب معراج کان يکتاي بي شبه و نظير
جامه صورت زروش افکنده در آرامگاه

شاهد عدلت بدست خلق در ايوان دهر
سنبل ريحان فشاند فتنه را در خوابگاه

از خيال هيبتت انديشه ميرد در ضمير
وزنشان آستانت سجده رقصد در جباه

با فريب غول همزادند در راه سلوک
بافساد گرگ انبازند در نزديک چاه

اي متاع درد در بازار جان انداخته
گوهر هر سود در جيب گمان انداخته

سرعت انديشه را افکنده در دامان تير
عادت خميازه در جيب کمان انداخته

چو سدره ريشه دوانيده در جهات آيد
درخت عمر تو در چار باغ ارکاني

در اين زمين دوسه بيتي گزيده در مدحش
ذخيره دارم از انعامهاي رباني

مرو در عرصه دانش کز آسيب تنگ فهمان
يقين را در پناه پرده داران گمان بيني

زيب فرماندهيش در شکن طرف کلاه
نقد زيبندگيش در گره بند قباي

جهان و هرچه در اوهست سر بسردربند
در معارضه با حکمت آفرين مگشاي

در بحر غمم ز آب ديده است
پرگوهر و در کنارم از تو

نشسته بودم ودي در وثاق مي گفتم
چه فتنه بود که ايام در جهان انداخت

خدايگانا ! دي بي تو در وثاق اميد
نشسته بودم و در بر زمانه کرده فراز