ديوان عرفي شيرازي

در جوار حرمش عرش مشرف بسجود
در ديار کرمش جود موظف بنياز

روي انديشه از تو در مقصود
طره دانش از تو در پيچاک

بزير سايه طوبي غنوده ام يعني
نه در عنان شتابم، نه در رکاب درنگ

وگر سرود احد جوشد از دلم در دير
نفس همي شکنم در گلوي سينه تنگ

مژه برهم نزدم دوش که در بيت حزن
تا صبا حم در دل کوفت تمناي اجل

از نهال قامت خوبان در اين موسم رواست
گر بجاي عشوه ريزد در دم رفتار گل

در چنين فصلي که از فيض هواي نوبهار
در زمين شوريده ميرويد زنوک خار گل

گر صبا از رزمگاه او درآيد در بهشت
از دهانش خون چکد در خواهش زنهار گل

تا در افشاني کند برشاهدان بزم تو
اين غزل در باغ طبعم ميکند تکرار گل

ميکنم در گلشن جنت فغان
نغمه اي در کنج زندان ميزنم

تا بکي هر سودوم در سومنات
تيشه اي در پاي ايمان ميزنم

همه مراد، چو اميد در قبول دعا
تمام فيض ، چو انديشه در دماغ کريم

زمانه در کنف عافيت قرار گرفت
چنانکه در دل عاشق نگارسيم اندام

فوج فوج است معاني بدلم در پرواز
همچو مرغان اولي اجنحه در باغ نعيم

گر بعمان نگرد رأي تو در بينايي
نايب مردمک ديده شود در يتيم

در عهد من زدهر مجو خوش دلي که هست
در شيشه زمانه وجودم جهان غم

در باغ فطرت تو مسيحا چويک نسيم
در فوج حشمت تو سليمان چويک خدم

در صفحه تصوير جلال است مثالم
در پرده تقدير محال است نظيرم

در قامت عاشق شکن آموز کمانم
در غمزه معشوق گشايش ده تيرم

در هندسه فقر و فنا صفرالوفم
در مزرعه عز و علا ابر مطيرم

در کوزه لذت شکنان چشمه زهرم
در کاسه کودک منشان جرعه شيرم

پاي طلبم ، در روش سعي تمامم
دست ادبم ، در کشش کام قصيرم

خفاشم و خورشيد خرد در ته بالم
در اجم و بلبل پرد از شاخ صفيرم

در خانه مجنون که خراب است ، غبارم
در حجله ليلي که بهشت است ، عبيرم

در کندي شمشير زبان قاتل سيفم
در پرده انديشه خرد پوش ظهيرم