شاه و درويش هلالي جغتايي

شاه در لاله زار خرم و خوش
و آن گدا در ميانه آتش

چرخ گويي در اضطراب شده
در زمين رفته است و آب شده

گاه در خون تپيد و گه در خاک
بست خود را چو صيد بر فتراک

گاه در تاب بود و گه در تب
دلش آمد بجان و جان بر لب

شحنه چون زلف دلبران در تاب
فتنه چون بخت عاشقان در خواب

از سپاهي در آن خجسته زمان
در کشاکش نبود غير کمان

در چنين موسمي که چله دي
تيرباران نمود پي در پي

يعني او نيز در برابر تست
در او هم بقدر گوهر تست

ديوان عرفي شيرازي

ممکن هنرش چيست ز يک در طلبيدن
عيبش چه بهر در شدن ايثار نعم را

گر جوهر اول بحريم تو در آيد
تن در ندهد قامت تعظيم تو خم را

مرحبا اي اوج بخش در حضيض افتادگان
کز تو در بازوي عصفوراست شهبال عقاب

اي حسودان گر عطارد نيستم پس کيستم
آسمان در زير ران و در بغل دارم کتاب

طوطي نطقم چو در مدحت شکرخائي کند
آب گرم از ذوق گردد در دهان آفتاب

دهر سر کش رام شد در زير ران دولتت
چون سمند آسمان در زير ران آفتاب

از رگ و ريشه دلم بکشد
رعشه در جان غم در اندازد

نعره در تازيانه فعل کند
حمله را باد در سر اندازد

روح خصمت که زنده در گور است
در ته پاي فتنه مدفون باد

گوهفته اي از شاهد گل حجله تهي باش
تا بلبل شيراز در اين باغ در آيد

در چاشت که از شبنم گل گرد فشانست
آن باد که در هند گرآيد جگر آيد

چنان عام است بي آبي در اين عهد
که بهرام آب در پيکان ندارد

دلم چو رنگ زليخا شکسته در خلوت
غمم چو تهمت يوسف دويده در بازار

بدان خداي که در شهر بند امکان نيست
متاع معرفتش نيم ذره در بازار

بناز حسن که بندد نقاب در خلوت
بر از عشق که آيد که برهنه در بازار

بگرم چشمي من در نظاره معني
بشر مگيني من در افاده اشعار

در روزگار قهر تو معموره اي که ساخت
در تحت ظل جغد بنا کرد روزگار