ديوان هلالي جغتايي

ار در سموم باشد اندک نسيم لطفت
در يک نفس جهان را بخشد حيات کامل

ناقه ايشان حليم، چون دل سلمي سليم
مهره دل در مهار، رشته جان در رسن

چند بود در بلا، خاطر من مبتلا؟
چند بود در محن، سينه من ممتحن؟

شتر بحجره بران تا در مدينه، که هست
در آن زمين شتر و حجره رسول زمن

تا که در دست کيست روزي ما؟
و آنچه در دست ماست روزي کيست؟

در عالم بي وفا کسي خرم نيست
شادي و نشاط در بني آدم نيست

در عشق نکويان چه فراق و چه وصال؟
بد حالي عاشقان بود در همه حال

شاه و درويش هلالي جغتايي

در سجوديم، رو بدر گه تو
پا ز سر کرده ايم در ره تو

هر چه آن در نشيب و در اوجست
تو محيطي و آن همه موجست

در کف انگشت او کليدي بود
در خيبر بآن کليد گشود

نکته داني در سخن سفته است
سخني چند در ميان گفته است

عالم از در نظم پر کردند
همچو دريا نثار در کردند

سبزه در وي چو خضر جا کرده
علم سبز در هوا کرده

بي تو در مکتبم پريشان حال
همچو ديوانه در کف اطفال

چون شب تيره در ميان آمد
دل درويش در فغان آمد

شاه چون در گدا نظر ميکرد
مهر او در دلش اثر ميکرد

نور معراج در دل شب تافت
مصطفي آنچه يافت در شب يافت

هر که غمگين در انتظار نشست
شادمان در حريم يار نشست

ديد در گوشه اي وطن کرده
چاک در جيب پيرهن کرده

رفته از گرد در ته پرده
روي در پرده عدم کرده

همچو ابروي يار در خور زه
ليک در گوشه ها فگنده گره

گويي آن چشم شوخ در بازي
شوخ چشميست در نظر بازي

لاله آتش چو در تنور افروخت
قرصها در ته تنور بسوخت

روبه از هول جان در آن آشوب
ساخت دم در ره سگان جاروب

شاه در بزم با هزار شکوه
آن گدا در نظاره از سر کوه