ديوان هلالي جغتايي

در مجلس اگر او نظري با دگري داشت
دانند حريفان که در آن هم نظري داشت

عمر بگذشت و همان روز سيه در پيشست
در همه عمر چنين روز سياهي نگذشت

گه گهي شبها در آغوش خودت بينم بخواب
دست من روزي ببيداري در آن آغوش باد

مقصرم ز دعا در جواب دشنامت
ملايک همه افلاک در دعاي تو باد

کسي که در هوس روي ماه رخساريست
در آفتاب ز روي هوس نمي نگرد

کوه از سيل سرشکم در صدا آيد، بلي
گريه من سنگ را در ناله زار آورد

باميدي که در پاي سگانت جان برافشاند
هلالي، نقد جان در آستين، بر آستان آمد

بي شمارند صف جمع غلامان در پيش
بنده را در صف آن جمع يکي بشماريد

تا کي در آرزوي تو گرديم کو بکوي؟
تا کي بجستجوي تو گرديم در بدر؟

خوش نباشد در قباي آهنين آن سيمتن
اي خوش آن روزي که بينم در ته پيراهنش!

چشم ما پر در و لعلست، ولي سيمبران
چشم بر لعل و در بد گهرانند، دريغ!

گر هلالي چند روزي در لباس زهد بود
باز در کوي خراباتست مست و جامه چاک

روزي که در فراق جمال تو بوده ام
گريان در اشتياق وصال تو بوده ام

مرا بخواري ازين در مران بسان هلالي
گذار، تا چو سگان بر در سراي تو ميرم

تا عمر بود، در هوس روي تو باشم
در خاک شوم، خاک سر کوي تو باشم

آنکه در حسن کنون شهره شهرست تويي
وانکه در عشق تو رسواي جهانست منم

از در خانقه و مدرسه کارم نگشود
بعد ازين خاک نشين در مي خانه شوم

گر هلالي ناگهان در کنج غم آهي کشيد
آتشي در خانمان خويشتن خواهد زدن

اي گريه، بيا، در غم هجرش مددي کن
وي ناله، برو، در دل سختش اثري کن

در کوي بتان نيست کسي زار تر از من
در پيش عزيزان جهان خوارتر از من

زاهدا، در خرقه پشمين مسلمانم مخواه
در ته هر مو ازين پشمينه زناري ببين

بتن در صحبت خلقم، بجان در خدمت جانان
عجايب خلوتي دارم ميان انجمن با او

تا نام من برآيد در حلقه سگانت
طوق سگ تو بادا، در گردنم قلاده

چون گويمت که: در دل ويران من درآي
بشکاف سينه من و در جان من درآي

گفتم: در آبديده، چرا در نيامدي؟
اي نور هر دو ديده، بفرمان من درآي