ديوان هاتف اصفهاني

عمرم همه در هجر تو بگذشت که روزي
در بر کنم از وصل تو تشريف کرامت

گرچه در باديه عشق به منزل نرسي
اينقدر بس که در اين راه زني گامي چند

نخست چون در ميخانه بسته شد گفتم
کز آسمان در رحمت به روي ما بستند

در عشق بود غمزده بيش ز هاتف
در حسن نگاري ز تو افزون نه و هرگز

در مصر يوسف زينهار آغوش مگشا بهر کس
يکبار ديگر گيردت تا پير کنعان در بغل

اي گل که ز هر گلي فزون است
در حسن، رخ تو در صفا هم

شاهان همه در حسرت آنند که باشند
در خيل غلامان تو از خيل غلامان

در طرف چمن ساقي دوران مي عشرت
در ساغر گل کرده و پيمانه لاله

نسيمي در آن نگهت مهر پنهان
نسيمي در آن لذت وصل مضمر

کنونم مرادي جز اين نيست در دل
کنونم هوائي جز اين نيست در سر

روضه اي از خرمي در همه گيتي مثل
مردمش از مردمي در همه عالم سمر

يار بي پرده از در و ديوار
در تجلي است يا اولي الابصار

در گوشه بي مو نسيم تنها بين
در زاويه بي کسيم فرد نگر

تا يک در بي نظير آمد به وجود
وان در يگانه کيست مريم خانم

در دهر چه غم ز بينوايي دارم
در کوي تو چون ره گدايي دارم

در گران قيمتي بود و سپهر از جفا
در دل خاکش نهاد ساخت چو گنجش دفين

دري برج خدارت در درج احتجاب
شد دريغا در زمين پنهان ز جور آسمان

دريغا گشت در گلزار هستي ناگهان چون گل
شراب زندگي در ساغرش خون ميرعبدالله

ريخت در فرقتش آن خاک بسر
کرد در ماتمش اين جامه سياه

دريغا که گم شد در اين خاکدان
ثمين در يکتاي سيدعلي

ندارم عقل در کف اي خوشا دي
ندارم هوش در سر اي خوشا دوش

ديوان هلالي جغتايي

اين چه ماهيست که در کلبه تاريک منست؟
آب حيوان نتوان يافت چنين در ظلمات

در آفتاب رخش آب باده تاب انداخت
چه آب بود که آتش در آفتاب انداخت؟

صبر در خانه ويرانه دل هيچ نماند
خواب در ديده غمديده بيدار کجاست؟

پيش روي تو شمع در فانوس
هست آن مرده اي که در کفنست