هفت اورنگ جامي

در ابرو چين پي آزار مردم
ز هر چين صد گره در کار مردم

که گشتم زين پسر بدنام در مصر
شدم رسواي خاص و عام در مصر

در آن غرفه شدي تنها نشستي
در غرفه به روي خلق بستي

نه دل در تاج و نه در تخت بندد
ز کوي او هوس ها رخت بندد

چو باد ار در رود در تازه باغي
فروزد از رخ هر گل چراغي

که در زندان همايون فر جوانيست
که در حل دقايق خرده دانيست

به يادش روي در ويرانه اي کردي
وطن در کنج محنتخانه اي کرد

ندارم زو به جز در دل خيالي
وز آن خالي نيم در هيچ حالي

ز ناز آن چين که افکندي در ابرو
فتادش چون سپر بي ناز در رو

در آن وقتي که گنج سيم و زر داشت
هزاران حقه پر در و گهر داشت

چو يوسف در رسيدي با گروهي
کز ايشان در دل افتادي شکوهي

درآمد حاجب از در کاي يگانه
به خوي نيک در عالم فسانه

ستاده بر در اينک آن زن پير
که در ره مرکبت را شد عنانگير

زليخا منتظر در پرده خاص
دل او از طپش در پرده رقاص

زليخا را چه صدقي بود در عشق
که يکسر عمر خود فرسود در عشق

چو صدقش بود بيرون از نهايت
در آخر کرد در يوسف سرايت

ز رخسار چو خور در زر گرفتش
ز اشک لعل در گوهر گرفتش

چه خوش گفت آن قدم فرسوده در عشق
ز هر سود و زيان آسوده در عشق

نيايد در دلت هرگز که گاهي
کني در حال اين عالم نگاهي

در آن لمعه ز هر اميد گم شو
به سان ذره در خورشيد گم شو

ز دانايان بود اين نکته مشهور
که دانش در کتب داناست در گور

دلم کز نظم سنجي در عنا بود
ز فکر قافيه در تنگنا بود

دل عشاق ازان يک مانده در بند
لب خوبان ازين يک در شکرخند

ديوان هاتف اصفهاني

در لب يار است آب زندگي در حيرتم
خضر مي رفت از پي سرچشمه حيوان کجا

رندي که باز بسته در عيش بر جهان
تنها به روي او در عشرت گشاده کيست