هفت اورنگ جامي

چه از اسبان زين در زر گرفته
ز دم تا گوش در گوهر گرفته

ندانم در حق تو من چه کردم
که افکندي چنين در رنج و دردم

چو چشم از اشک نوميدي بود پر
کجا باشد در او گنجايي در

ز مهر آتش چو در نيلوفر افتد
تماشاي مهش کي در خور افتد

ز در ور خود بود زآهن درآيي
چو در بندند از روزن درآيي

دلش بيدار و چشمش در شکر خواب
نديده کس چنين بيدار در خواب

گهي در خون و گه در خاک مي خفت
ز اندوه دل صد چاک مي گفت

عزيز از مصر رو در کاروان کرد
نظر در روي آن آرام جان کرد

به تن در تب به دل در تاب ازويم
ز ديده غرق خون ناب ازويم

فتاد از مقدمش آوازه در مصر
برآمد هاي و هويي تازه در مصر

وز آن پس داد فرمان تا شبانان
رمه در کوه و در صحرا چرانان

به ملک خود سه بارت ديده در خواب
وز آن عمريست مانده در تب و تاب

گهي چون آب در زنجير بوده ست
گهي چون باد در شبگير بوده ست

نشسته گل ز غنچه در عماري
به فرقش نارون در چتر داري

چو يوسف يک زمان در وي نشنيد
در آغوش خودت هر جا ببيند

در اندر هم در آنجا هفت خانه
چو هفت اورنگ بي مثل زمانه

نمودي در نظر هر روي ديوار
چو در فصل بهاران تازه گلزار

شعار شاخ گل از ياسمين کرد
سمن در جيب و گل در آستين کرد

فتادش چشم ناگه در ميانه
به زرکش پرده اي در کنج خانه

به هر در کامدي بي در گشايي
پريدي قفل جايي پره جايي

زماني کار در پيکار او کرد
لعاب خود همه در کار او کرد

چو در حالش عزيز آشفتگي ديد
در آن آشفتگي حالش بپرسيد

رخ از شرمندگي سوي در آورد
به روي نيکبختي در برآورد

مکن در کار زن چندان صبوري
که افتد رخنه در سد غيوري

رسد کارش در آن زندان به خواري
گذارد عمر در محنت گذاري