هفت اورنگ جامي

زدش در نيم لحظه بلکه کمتر
ز دور کاسه سم حلقه بر در

شنيد آنگه کلامي ني به آواز
معاني در معاني راز در راز

يکي بيند که در قيد يکي نيست
وز آن در تنگناي اندکي نيست

فلک با چتر او در چاپلوسي
زمين با تخت او در خاکبوسي

تو را چون معنيي در خاطر افتد
که در سلک معاني نادر افتد

که جامي چون شدي در عاشقي پير
سبکروحي کن و در عاشقي مير

بنه در عشقبازي داستاني
که باشد از تو در عالم نشاني

چو ديدش در کنار خود دو ساله
دميد ايام زهرش در نواله

کمر بسته به يعقوبش فرستاد
وز آن پس در ميان آوازه در داد

قدم در لطف نيز از ساق کم نيست
چو او در لطف کس صاحب قدم نيست

دو لعلش از تبسم در شکر ريز
دهانش در تکلم شکر آميز

گرفت از قامتش در دل خيالي
نشاند از دوستي در جان نهالي

ولي چون بود در صورت گرفتار
نشد در اول از معني خبردار

يقين داند که در کوزه نمي هست
ازان در گردن آرد تشنه اش دست

زليخا همچنان در خواب نوشين
دلش را روي در محراب دوشين

لب او با کنيزان در حکايت
دل او زان حکايت در شکايت

دهانش با رفيقان در شکرخند
دلش چون نيشکر در صد گره بند

مرا نقشي نشسته در دل تنگ
که بي محکم تر است از نقش در سنگ

گهي در گريه گه در خنده مي شد
گهي مي مرد و گاهي زنده مي شد

يکي منشور ملک و مال در مشت
يکي مهر سليماني در انگشت

رسولان زان تمنا در گذشتند
ز پيشش باد در کف بازگشتند

مرا در برج عصمت آفتابيست
که مه را در جگر افکنده تابيست

ز گوهر در صدف صافي بدن تر
ز اختر در شرف پرتو فکن تر

ولي وي در نيارد سر به هر کس
هواي مصر در سر دارد و بس

چو وحشي گور در صحرا تکاور
چو آبي مرغ در دريا شناور