هفت اورنگ جامي

چيست آن دريا که در وي بوده اند
وز وصال هم در او آسوده اند

در سخن را که گره کرده اي
در صدف سينه تو پرورده اي

شاخ شکوفه است ثريا در او
سرخ شفق لاله حمرا در او

در تتق ذات تو هر سر که بود
روي در آيينه علمت نمود

زلزله در گنبد اخضر فکن
يک دو سه قاروره به هم در شکن

بارقه لطف درافشان در او
ابر عنايت گهر افشان در او

سوسن آزاد و زبان در زبان
مرغ سحر خيز و فغان در فغان

قافيه سنجان چو در دل زنند
در به رخ تيره دلان گل زنند

درج در آن غنچه چو اوراق گل
هر چه در آفاق چه جزء و چه کل

آنکه خداي همه گنجد در او
اين همه پيداست چه سنجد در او

در هوس پير دمي مي زدم
در طلب وي قدمي مي زدم

در پي آن کام شدي گام زن
نايره در خرمن آرام زن

نيست بجز شهد سعادت در او
هر الف انگشت شهادت در او

روي در آن کن که تو را روي داد
صد در اميد به رويت گشاد

روزه گرد آمده در دفترت
چون سپر نور کشد در برت

تخت زرت آتش و گوهر در او
هست درخشنده چو اخگر در او

در پيش القصه در آن مرغزار
رفت بر اين قاعده روزي سه چار

در سر دستار زني صبحگاه
قطره زنان تا در اصحاب جاه

لفظ خوش و معني ظاهر در او
آب زلال است و جواهر در او

خرد در ذات او آشفته رايي
طلب در راه او بي دست و پايي

يکي از غرب رو در شرق کرده
يکي در غرب کشتي غرق کرده

چه داند کس که چندين در چه کارند
همه تن رو شده رو در که دارند

دهانش بود از در حقه پر
شد از خون درج مرجان حقه در

گرفته گرگ و ميش آرام در وي
گوزن و شير با هم رام در وي

دلش بيدار و چشمش در شکر خواب
نديده چشم بخت اين خواب در خواب