هفت اورنگ جامي

در سخن با من بسي گوهر فشاند
ليک از آنها هيچ در گوشم نماند

شد فرو در جست و جو نابرده رنج
در نخستين گام پاي او به گنج

ني نصيحت را اثر بودي در او
ني سياست کارگر بودي در او

آن خوشي در بيني ات گردد مهار
در کشاکش داردت ليل و نهار

زن چه باشد ناقصي در عقل و دين
هيچ ناقص نيست در عالم چنين

زير پستانش شکم رخشنده نور
در سفيدي عاج و در نرمي سمور

پيش ازان کش لفظ در گوش آمدي
معنيش در ربقه هوش آمدي

در لطايف لعل او حاضر جواب
در دقايق فهم او صافي چو آب

فندق تر ريختي بر خشک تار
در تر و در خشک افکندي شرار

گاه مي شد بلبل آوا در غزل
گاه مي زد دست در قول و عمل

عاشقي در گوشه اي بنشسته بود
گفت و گو با خويش در پيوسته بود

بودي القصه به صد مکر و حيل
جلوه گر در چشم او در هر محل

هيچ نقش و هيچ رنگي ني در او
چون رخ آيينه زنگي ني در او

خار خاري از خمار شب در او
جنبشي از شوق يار شب در او

هر کجا از عشق جاني در هم است
محنت اندر محنت و غم در غم است

نو درختان شاخ در شاخ اندر او
در نوا مرغان گستاخ اندر او

گل در آغوش و خراش خار ني
گنج در پهلو و رنج مار ني

گاه با طاووس در جولانگري
گاه در رفتار با کبک دري

خود چه زان بهتر که باشد با تو يار
در ميان و عيبجويان در کنار

آنچه در هر چار ازو افتد خلل
در دل خود کي دهد شاهش محل

روي با ابسال در صحرا نهاد
در فضاي جانفشاني پا نهاد

در ميان کوره آتش نهاد
در رداي خصم دين آتش فتاد

شب همي خفتيم در آغوش هم
رازگويان روز سر در گوش هم

باده هاي دولتش در جام ريخت
شهدهاي حکمتش در کام ريخت

اوست در عالم مفيض خير و شر
اوست در گيتي کفيل نفع و ضر