هفت اورنگ جامي

منع اغيار کند از در شاه
غير را در حرمش ندهد راه

گاه خيمه به در شاه زني
دست دل در کمر جاه زني

گفت در مکه مجاور بودم
در حرم حاضر و ناظر بودم

هست در قرب همه بيم زوال
نيست در بعد جز اميد وصال

آنکه بر صخره صما شب تار
که بود در تگ چه در بن غار

اين سخن گفت و به در روي نهاد
بر زليخا در حرمان بگشاد

در گذر از گنه و از دگران
چون ببيني گنهي در گذران

نه در او رنگ تکلف باشد
نه در او بوي تصلف باشد

شد عصا در کف و نعلين به پاي
در ره کعبه بيابان پيماي

راهبي را در دل زد غم دين
شد درين دير دو در گوشه نشين

راهب از صومعه زد بانگ که کيست
بر در و در زدن او پي چيست

هر چه در مرتبه از وي پست است
در وصلت به رخ وي بسته ست

چرخ در گرد ازين بانگ و نوا
کوه در رقص ازين صوت و صدا

شتران بود مرا جمله نجيب
در هنر نادر و در شکل عجيب

نه که در نيک و بدش يار شوي
در شر و شور مددگار شوي

رفت در خانه آن تازه جوان
در ره اهل دل از گرم روان

بازگشتم از سخن زيرا که نيست
در سخن معني و در معني سخن

اي در اطوار حقايق سير تو
نيست در کار خلايق غير تو

جلوه گر در صورت عالم تويي
خرده دان در کسوت آدم تويي

بي قراران جهان در هر مقر
در تک و پو بر خلاف يکدگر

مروه را رو در صفا بود از ازل
سعي او مشکور در سهل و جبل

هر چه در ذاتش نهان است از صفات
باشد از سايه هويدا در جهات

کرده جا در سايه اقبال او
سايه وار افتاده در دنبال او

ذکر ايشان در حقيقت ذکر اوست
فکر در اوصاف ايشان فکر اوست

در ثنايش نغز گفتاري کنم
در دعايش ناله و زاري کنم