هفت اورنگ جامي

هر چيز که روي در خلل داشت
چون در نگريستم بدل داشت

زد بر در خانه حلقه شوق
در گردن جان ز حلقه اش طوق

با او به طوافگه قرين بود
در وقت دعاش در کمين بود

محوم در وي چو سايه در نور
دور است که من ز من شوم دور

در وادي گرم ريگ پيماي
در آتش پر شرر زدي پاي

در اصل و نسب يگانه دهر
در فضل و ادب فسانه شهر

در پاي تو کوه و دشت يکسان
در کوه روي چو دشت آسان

از کوه و قدم نهاد در دشت
در دشت چو گردباد مي گشت

گر در شکم طمع زني چاک
به زانکه در آن شکم کني خاک

پس گفت که در ديار ما باش
ساکن شده در جوار ما باش

آن در عرفات گشته واقف
وين واقف او در آن مواقف

گوهر کش اين علاقه در
زان در کند اين علاقه را پر

در جاه و جمال کس چو من نيست
در مال و منال کس چو من نيست

در باديه از من است دلتنگ
در کوه ز من زند به دل سنگ

در حالت او و من نظر کن
وين وسوسه را ز دل به در کن

مجنون چو به نامه در قلم زد
در اول نامه اين رقم زد

در بودن درد و در سفر درد
آوخ ز جهان درد بر درد

در بازوي وي بود کمندت
در پنجه وي گشاد و بندت

هر کس که در آن ديار ديدي
يا در راهي به او رسيدي

هر در که به گوش مي رسيدش
در رشته حفظ مي کشيدش

در ريخت ز دشت و در دد و دام
کردند به خوابگاهش آرام

در صاحب نام کن نشان گم
در هستي وي شو از جهان گم

کاواره توست در بيابان
بهر تو به کوه و در شتابان

در کسب کمال بايدت جهد
در به طلبي به سر بري عهد

در نيفه نافه مشک چين است
در ناف مدينه مشک دين است