هفت اورنگ جامي

که بيند در او سيرت و خوي را
بدانسان که در آينه روي را

چو در گرانمايه روشن گهر
صدف وار بر تيرگان بسته در

تصرف در آن نيست از من درست
در او هر چه يابي همه حق توست

در اثناي رفتن به شهري رسيد
در آن شهر قومي پسنديده ديد

ز يک خانه هر يک شده بهره مند
نه در بر در خانه هاشان نه بند

ز هر کام برکنده دندان در او
زبان وار افتيم عريان در او

دگر گفت چون خانه ها بي در است
در باز مر دزد را رهبر است

دگر گفت چون در ديار شما
غني نيست کس در شمار شما

چه انديشه در خاطر آورده اي
که دستش چنين در کمر کرده اي

به شادي در او غنچه اي کم شکفت
که آخر به صد غصه در خون نخفت

چو تابه زمين آتش افشان در او
چو ماهي شده مار بريان در او

چو آورد رو در ره تختگاه
اجل زد بر او ره در اثناي راه

چه در وقت مردن چه در زندگي
رود روزگارش به فرخندگي

کليد کرم بود در مشت او
نگين خلافت در انگشت او

فتادند در جيب جان کرده چاک
چو تن هاي سر رفته در خون و خاک

نه در عقل ما خوش ز ناخوش جدا
نه در چشم ما آب از آتش جدا

گذشته ازو خفته در زير خاک
و زو مانده آينده در ترس و باک

در غيبت و در حضور همپشت
بي هم به نمک نبرده انگشت

روزش در آرزو گشادي
در هر تک و پوي رو نهادي

چون لعل لبي ولي نه از سنگ
چون مي در لطف و لعل در رنگ

ني رنج غرامت است در وي
ني زخم ملامت است در وي

در راه وفا قدم ز سر کن
وآيين جفا ز سر به در کن

با هر که نه قيس در تبسم
با هر که نه قيس در تکلم

در عقد و نکاح وي در آري
همت به صلاح او گماري

در افسر جاه همسر توست
در اصل و نسب برابر توست