هفت اورنگ جامي

پاي ميشي شکست در بغداد
در پلي سخت سست و بي بنياد

عدل او روي در نهايت کرد
تا که در نام او سرايت کرد

آتش افتد چو در در خانه
بايدش ز آب کشت مردانه

که عناون در کف هوس منهيد
پاي در کشتزار کس منهيد

همه در صورت و صفت يکرنگ
همه در علم و معرفت همسنگ

عشق در دل چو شد قوي بنياد
رخنه در کار ملک و دين افتاد

جامه اي در برش سراسر چاک
در حرمان ديگرش هر چاک

بيخ او در زمين دين محکم
شاخ او ميوه ريز در عالم

هست در رزم و بزم و گشت و شکار
اختيارات وقتشان در کار

آن نه چون ديگران در او کافيست
اصل در وي طبيعت صافيست

بند در بند و حلقه در حلقه
بند صد جان و دل به هر حلقه

بدره اي بي شمار بدر در او
اختراني بلند قدر در او

ز شرکت زند در جهان خواجه دم
وگر خود شريک است در يک درم

همه روشنان ديده در هم زده
شهب ميل در ديده غم زده

من مفلس عور دور از هنر
نه در حقه گوهر نه در صره زر

نيم من به جز طعمه طبع کوب
نه در کام نيکم نه در معده خوب

همه شرح حکم الهي در او
همه بسط دستور شاهي در او

پسر را برد از قبا در کفن
پدر را زند چاک در پيرهن

ازان حيله مسکين شتر در حجاب
به دستور خود خفت در رود آب

به هم در شده شاخه ها زان درخت
چو در اصطکاک افتد از باد سخت

چو دستت دهد خير مي کن در او
نوابخشي غير مي کن در او

حريفان ازو رنجه در ميکده
به مستان قوي پنجه در عربده

که روز تو در نيک و بد چون گذشت
در اشغال روح و جسد چون گذشت

چنان شد گره در گلو بلغمش
که در گفت و گو برنيامد دمش

بگفتا در اين خانه کردم نظر
نبود از تو چيزي در او زشت تر