هفت اورنگ جامي

مر سرافيل را دهد دستور
حق تعالي که در دمد در صور

در دمد در قوالب و ابدان
به يکي دم زدن هزاران جان

وان ظهور حق است در اطوار
مختلف در خصايص و آثار

برده از خلق در وجود سبق
در شهود حق اند مستغرق

در بريده ز دنيي و عقبي
کرده از هر دو روي در مولي

در سماعي که در وي از سر ذوق
نفشاند حريق شعله شوق

از همه در جلال و جاه فره
وز همه در جمال و خوبي به

مرغ زيرک چو در زمين بيند
دانه را دام در کمين بيند

آن که دايم ز عشق لاف زدي
در محبت در گزاف زدي

هست در کيش حق شناسان فرض
بلکه در ذمه کريمان قرض

گفت در کن ميان آتش دست
هيچ گرمي ببين در آتش هست

دوزخ و آنچه هست در دوزخ
وان عذاب و نکال در برزخ

چو در آمد ز درد عشق ز پاي
ساخت در تنگناي گلخن جاي

کرده در جلوه گاه وحدت جاي
دوخته ديده در شهود خداي

داشت در پرده شاهدي نوخيز
در ترنم ز پسته شکر ريز

دست در گردن هم آورده
رخ نهفتند هر دو در پرده

روز و شب در سراي عم مي بود
در مقام رضاي عم مي بود

حرف مهرش که در دل تنگ است
همچو نقش نشسته در سنگ است

در دلم خون نماند و در چشم آب
همه اسباب گريه شد ناياب

اين جوان کيست در ميان شما
چيست در حق او گمان شما

اين بگفت و فتاد در گريه
خون ز مژگان گشاد در گريه

در کفم رکوه و عصايي نه
در بوادي دوزخم سر ده

بحر پر شور کرده در عمان
گوهر خويش در صدف پنهان

که نه در خوشه بلکه در خرمن
گندم ما نمي شود ارزن

تو چنين گرم در جهالت خويش
گام زن در ره ضلالت خويش