هفت اورنگ جامي

کس چو تو در سراي بيم و اميد
ريش در آسيا نکرد سفيد

هر چه در جزو هست در کل هست
جزو را کوته است از کل دست

نيست در هيچ جزو کل به کمال
هست در کل جميع اجزا حال

صورت نيک و بد نوشته در او
سيرت ديو و دد سرشته در او

هر چه در گنج کنت کنز نهان
بود، در وي خدا نمود عيان

مي کند همچو او فغان و نفير
در به در کو به کو که دزد بگير

«بي » چو آمد پديد الف در بسم
مختفي گشت همچو جان در جسم

رسن آمد کزين نشيمن پست
به در آيي در آن رسن زده دست

در عبارت بود دو صيغه ولي
در حقيقت بود به يک معني

در بر اهل زمانه در بندي
جا بجز کنج خانه نپسندي

رستن از يار بد بود دشوار
در ببندي در آيد از ديوار

گفت ازان بازيي نبينم به
که تو در دشت باشي او در ده

هر که در کوفت باد مي سنجد
زانکه مو در ميان نمي گنجد

چشم جان در شهود شاهد غيب
پا به دامن کشيده سر در جيب

زو هراسي فتاد در دل من
زانکه در بسته بود منزل من

در بدايت ز توست سير رجال
در نهايت به سوي توست مال

شيخ در خواب و مفسدک بيدار
شيخ بيکار و مفسدک در کار

هر چه در غيب ذات باطن بود
در شهادت ظهور کرد و نمود

خر مگو استري جوان و روان
سخت در راه و تند در ميدان

هر که جان در متابعت در باخت
حکم يحببکم الله ش بنواخت

اهل حاجت چو حاجيان پيوست
زده در حلقه در او دست

دود در خانه اي که راه کند
در و ديوار آن سياه کند

بنگر در نماز وقت عمل
که جماعت در او بود افضل

پايش از جاي شد در آب فتاد
پوستين زان خطا در آب نهاد

صد و چار است در خبر مذکور
ليکن آن را در آن مدان محصور