ناظر و منظور وحشي بافقي

بنفشه هر نفس در مشک ريزي
صبا هر جا شده در مشک بيزي

بنفشه زان در آب انداخت قلاب
که ماهي بد ز عکس بيد در آب

به روي تخت جا در پهلويش ساخت
چو طوقش دستها در گردن انداخت

در ناسفته اين گنج معني
که در معني ندارد رنج دعوي

فرهاد و شيرين وحشي بافقي

ز دل راهي گشادي در دماغش
فکندي آتش دل در چراغش

نه در بگذار و نه ديوار اين دير
بسوزان هر چه پيش آيد در و غير

به هر جا شرع بر مسند نشيند
کسش جز در برون در نبيند

بکوشد تا کند بيرون در جاي
چو نزديک در آيد گم کند پاي

در آن عرصه که نور جاودانست
براق جان در او چابک عنانست

«سلوني » گفتن از ذاتيست در خور
که شهر علم احمد را بود در

سخن در کفه ريزد آنقدر در
که چون خالي شود عالم کند پر

دبستان ازل را در گشاده
قلم را لوح در دامن نهاده

ترا جا در مغاک ، او را در افلاک
برو کوتاه کن دستش ز فتراک

اگر رنج قفس در خواب ديدي
چو بوتيمار سر در پر کشيدي

همين ميل است اگر داني ، همين ميل
جنيبت در جنيبت ، خيل در خيل

مدار زندگي بر چيست برعشق
رخ پايندگي در کيست در عشق

اگر داري دلي در سينه تنگ
مجال غم در او فرسنگ فرسنگ

يکي بحر است عشق بي کرانه
در او آتش زبانه در زبانه

يکي خيل است عشق عافيت سوز
هجومش در ترقي روز در روز

خواص عشق بسيار است، بسيار
جهان را عشق در کار است، در کار

در آن پيري که سد غم حاصلش بود
همان اندوه يوسف در دلش بود

ميان آن دو دل کاين در بود باز
بود در راه دايم قاصد راز

که مجنون خواه در حي ، خواه در دشت
به جولانگاه ليلي مي کند گشت

ز بي ياري دلي بودش چنان تنگ
که بودي با در وديوار در جنگ

دلش در تنگناي سينه خسته
به لب جان در خبر گيري نشسته