ناظر و منظور وحشي بافقي

زد آتش گرمي خور در جگرشان
يکي ويرانه آمد در نظرشان

در دندان او در خنده تا ديد
دل گوهر ز غم سوراخ گرديد

دلا در فکر آن موي ميان پيچ
طلب کن فکر باريکي در آن پيچ

در آن مکتب که عشرتخانه اي بود
در او حرف بهشت افسانه اي بود

لبش با ديگري در بذله گويي
نهاني غمزه اش در رازجويي

خوش آن صحبت که در آغاز ياريست
در او سد گونه لطف و دوستداريست

زماني در گريبان آورد سر
گهش چون حلقه ماند چشم بر در

نه ياري تا در ياري گشايد
زماني از در ياري درآيد

چه در خوابي چنين برکش نوايي
فکن در گنبد گردون صدايي

به خود زد رأي در تغيير فرزند
که گر بگذارمش در خانه يک چند

بسي در چاره آن کار کوشيد
چنين در کارش آخر مصلحت ديد

به روي کهربا گوهر دوانيد
به در ياقوت را در خون نشانيد

منم در گرد باد بينوايي
به خاک افتاده در کوي جدايي

منم چون لاله در هامون نشسته
به خاک افتاده و در خون نشسته

به بخت خود چو مجنون مانده در جنگ
نشسته تا کمر چون کوه در سنگ

که دارد شاه شمعي در شبستان
عذارش در نقاب غنچه پنهان

که خيل مرگ در دنبال داري
خطرها در پي اقبال داري

چه ميشد گر در اين ايام دوري
که بودم در مقام ناصبوري

ز تار عنکبوتش در مرتب
ز دم زلفين آن در کرده عقرب

ميان سبزه آبش در ترنم
گلش از تازه رويي در تبسم

گرفته فاخته بر سروش آرام
زبان در ذکر با قمري در اکرام

ازين آواز دل در اضطراب است
رگ جان زين صدا در پيچ و تاب است

رخ خود ماند بر در شاهزاده
که اي در عرصه ات شاهان پياده

در آنجا چند روز القصه بودند
وطن در بزم عشرت مي نمودند

قبولم گر کند شه در غلامي
زنم در دهر کوس نيکنامي