ديوان وحشي بافقي

در مجلس عشرت تو غم خوردن دهر
يارب که بود چو روزه در عيد حرام

خوش آن که شود بساط مهجوري طي
در بزم وصال مي کشم پي در پي

خلد برين وحشي بافقي

ز آب خضر سرزده گلها در او
غنچه گشا باد مسيحا در او

گوهر اسرار الاهي در او
آنقدر اسرار که خواهي در او

من که در گنج طلب مي زنم
گام در اين ره به ادب مي زنم

نسخه هر گل که رقمها در اوست
شرح کمال چمن آرا در اوست

رفت فضولي به در خانه اش
زد به فضولي در کاشانه اش

به که در خانه برآري به گل
تا نروي از در کس منفعل

مانده در اين ره خرد دور رو
کند در اين ره نظر تيزرو

رفت و ز در کيسه خود ساخت پر
آمد و بر تخت شه افشاند در

در همه بحري در يکدانه نيست
گنج به هر خانه ويرانه نيست

در همه کس نيست ز ياري اثر
چشمه ز هر خاک نيايد به در

جغد به ميراث در او خانه گير
گشته بسي جغد در آن خانه پير

گشته روان ريگ در آن سرزمين
خشت در او بود مربع نشين

باد در پرده هر پاک زاد
هست بلي پرده در غنچه باد

رو نظري جو که هدايت در اوست
مايه اکسير سعادت در اوست

ناظر و منظور وحشي بافقي

صدف را خنده در نيسان تو دادي
دهانش را ز در دندان تو دادي

ازين خواب پريشان سر برآور
سري در جمع بيداران در آور

چرا انگشت جنباني چو در مشت
نيايد چون زبان در حرف انگشت

چو با خود ديد مه در يک وثاقش
چو نعل افتاد در پاي براقش

فتادي در پي گمگشته اي چند
سرا پا در گناه آغشته اي چند

در اين دريا که از در نيست آثار
درون پر گهر داري صدف وار

در اين سودا تو خود بي دست و پايي
وزين بي دست و پايي در بلايي

که در بزم جهان از شاه درويش
بجز ني نيست کس را باد در خويش

از آنجا روي در صحرا نهادند
بسان سيل در صحرا فتادند