167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
آنچه از شبهاي تار من به بيداري گذشت
از در ميخانه مي بايد به هشياري گذشت
چشم او در دور خط از مردم آزاري گذشت
جمله در زندان تنگ از پاکداماني گذشت
مدت بيداريم در خواب ظلماني گذشت
آب نتواند به ابر از حبس گوهر بازگشت
چون توانم من به نوميدي ازين در بازگشت؟
از سيه پيران بود در ديده ريحان بهشت
کوه تمکين ترا ميزان گردون برنتافت
چون کليم از لن تراني لذت ديدار يافت
گلفروش از خنده گل راه در گلزار يافت
هفت پرگار فلک را بيقرار خويش يافت
غم فراوان گشت تا دل غمگسار خويش يافت
صبح اميد از بياض گردن مينا نيافت
چشم سوزن روشني از صحبت عيسي نيافت
در حريم ديده خورشيد، شبنم جا نيافت
در ورق گرداني ليل و نهار از دست رفت
عمر من در آرزوي يک نگاه دور رفت
در محافل هر که چون پروانه بي دستور رفت
ساق سيمين تو تا در هاله خلخال رفت
از ميان عاشقان پروانه فارغبال رفت
آب نتواند برون از چشمه غربال رفت
باقي عمرم اگر خواهد به اين منوال رفت
هر که در ظلمت به نور اختر اقبال رفت
شهپر پرواز مي بايد مهيا کرد و رفت
اين نصيحت مور در کار سليمان کرد و رفت
در ميان عشقبازان کوهکن مردانه رفت
هر که چون صائب به فکر معني بيگانه رفت
ورنه کوه قاف را در زير پر عنقا گرفت
هاله در آغوش رسوا ماه تابان را گرفت
رزق آتش مي شود خاري که دامان را گرفت
خون ناحق کشتگان بحر، مرجان را گرفت
دولت بيدار را در خواب نتواند گرفت
هر تنک ظرفي شراب ناب نتواند گرفت
رعشه تيغ از پنجه قصاب نتواند گرفت
چون سپند آرام در مهتاب نتواند گرفت
بحر سرگرداني از گرداب نتواند گرفت
تنگ در بر شمع را محراب نتواند گرفت
لاله ات را داغ حسرت در ميان خواهد گرفت
آتش بيتابيت در مغز جان خواهد گرفت
رشت هاي بي گره را در گهر بايد گرفت
در تلافي دامن آه سحر بايد گرفت
بيضه افلاک را در زير پا بايد گرفت
کز دهان سگ هما را استخوان بايد گرفت
در جواني ها تمتع از جهان بايد گرفت
تا نظر بازست عبرت از جهان بايد گرفت
صورت ديوار را با هوش مي بايد گرفت
مطرب از گلبانگ نوشانوش مي بايد گرفت
چون صدف در پيش دريا گوش مي بايد گرفت
ساغري زين باده سرجوش مي بايد گرفت
دامن اين سرو پا در گل نمي بايد گرفت
در قيامت دامن قاتل نمي بايد گرفت
روي اين درياي گوهرخيز را عنبر گرفت
خضر نتواند به آبي دست اسکندر گرفت
کز لب تبخاله ريزم برق در کوثر گرفت
کي مرا از خاک آن فتراک خواهد بر گرفت؟
در بهاران آب چشم تاک خواهد بر گرفت
سبزه بيگانه خواهد اين چمن آخر گرفت
خون خود را لاله خونين کفن آخر گرفت
جان شيرين مزد دست از کوهکن آخر گرفت
آسمان آيينه خورشيد را در گل گرفت
هر که در وقت خرام او عنان دل گرفت
سوزن عيسي چو ترک رشته مريم گرفت
اين شرار شوخ، اول در دل آدم گرفت
در سر مستي ازان شيرين سخن خواهم گرفت
سرمه بينش ز بوي پيرهن خواهم گرفت
در همين جا خونبهاي خويشتن خواهم گرفت
خون ما در چشمه خورشيد رنگ جان گرفت
هر که را برق تمناي تو در خرمن گرفت
در گريبان مسيحا جاي چون سوزن گرفت
هر که نتواند به مردي تيغ از دشمن گرفت
برق تا گرديد خندان، ابر باريدن گرفت
در تماشاگاه او پايي که لغزيدن گرفت
دست ما را رعشه در هنگام گل چيدن گرفت
ماه ناقص بدر تا گرديد کاهيدن گرفت
با دو دست بسته نتوان دست يغمايي گرفت
حسن عالمسوز او تا عالم آرايي گرفت
بيقراريهاي من رنگ شکيبايي گرفت
عاشق يکرنگ دارد قبله گاه از شش جهت
در ميان دارد مرا از بس گناه از شش جهت
به هر محفل که آيد در سخن لعل شکربارت
که مي دارد عرق را از چکيدن باز رخسارت
نباشد لحظه اي افزون نگه دزديدن چشمت
غوطه در زنگ دهد جامه زنگاري بخت
هر که در دامن آن زلف پريشان آويخت
جان کسي برد که در دامن طوفان آويخت
عشق در هر گذر آيينه رخشان آويخت
واي بر آن که درين دايره بي سر و پاست
هوس نشو و نما در گره دانه بجاست
نگذارند مرا گر به صنمخانه، بجاست
همچنان رغبت شيريني افسانه بجاست
اي مقيمان چمن، رخنه ديوار کجاست؟
کوچه خانه بدوشان سبکبار کجاست؟
در بساط سخن امروز خريدار کجاست؟
موجه رحمت درياي عطاي تو کجاست
عيش فرش است در آن خانه که مهمان آنجاست
من دلسوخته را چشمه حيوان آنجاست
به ادب باش که دلهاي پريشان آنجاست
که نهانخانه اقبال سليمان آنجاست
بي سخن، خلوت پنهاني جانان آنجاست