ديوان وحشي بافقي

ترا هواي دري در سر است و سرگرمي
که در سرش رودت سر چو مثقب حکاک

در حديث مدعي رنگيني شعرم کجاست
کيست کاين رنگش بود در گلشن اشعار گل

شد بهار و چشم بيمار غمم در خون نشست
در بهاران بوته گل بردمد ناچار گل

تا بهار آمد در عشرت بر ويم بسته شد
کو ببازد بر در خوشحاليم مسمار گل

در بيان حال گفتن تا بکي بلبل شويم
در دعا کوشيم گو دست دعا بردار گل

در مضيقي چو تنگناي قلم
شده باريک در خزيده چو نال

عزمت آنجا که شده در مدد ناصيه صلب
ريشه در آهن و فولاد فرو برده نهال

گر کند خصم تو در آينه آن روي کريه
از رخش در پس آيينه گريزد تمثال

به تنگناي رحم از جدايي در تو
نشسته در پس زانوي حسرتند اطفال

مکث زر پيش تو چون مکث جنب در مسجد
هست در مذهب مفتي سخاي تو حرام

گشته در لاله ستان داغ دل لاله عيان
همچو هندو که در آتشکده گيرد آرام

تاکند در کار بلبل چون رسد هنگام کار
شاهد گل زهر پنهان کرده در زير نگين

در دهن تيغ و کفن در گردن از ديباي چرخ
موکشان آرند زيرش از حصار چارمين

طبع معني آفرينت در فشاني مي کند
آفرين وحشي به طبع در فشانت آفرين

ز خوف قهر تو اشرار در عذاب حجيم
به ياد لطف تو احرار در نعيم جنان

رفته زهرا عصمتي در خلوت آل رسول
کامده آل علي از فرقت او در فغان

که هر جا سحر ساز نکته پردازيست در عالم
ز عرياني بود در جامه رندان چوپاني

چيزي که از بلاد عراق آمدش به دست
آورد و در ديار جرون در زمان فروخت

در اظهار انعام حکام بافق
سخن بر لب و گريه ام در گلوست

دراين انديشه خفتم ديدمت در خلوتي تنها
قدح در دست و مي درسر، صراحي پيش زانويت

شوند جنبش و آرام جمع در يک جسم
تصالح ار طلبي در ميانه اضداد

فتد در آينه گرعکس راي انور تو
به هيچ وجه نگردد در آب رنگ پذير

آرد در خم ،برنج در انبان
گوشت بر سيخ و روغن اندر مشک

در آن ساعت حکيمي در گذر بود
مرا چون ديد زانسان گشت خندان

نفس ظاهر که در برون در است
کي ز حال درونيش خبر است