167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
مجموعه اشعار اقبال لاهوري
نه فلک سرگشته ي اين يک دل است
در غلامي زاده ئي آزاد مير
آشيان در خانه ي صياد بند
او نباشد ايمن از شاهين و چرغ
در امير او نديدم نور جان
پرده ي ناموس ما را بر دريد
کوه کاهي کرد و باد او را ببرد
در حرم صاحبدلي باقي نماند
کس نيايد بي نياز نيم شب
ز آستان کعبه دور افتاده ام
نعره ي لا قيصر و کسري که زد؟
اولين خواننده ي قرآن که بود؟
او نقاب از طلعت آدم گشاد
حيدر و صديق و فاروق و حسين
فتنه ها در آستين او نگر
آسمان يک دم امان او را نداد
در بدن باز آفرين روح عمر
خيمه را اندر وجود خويش زن
شب گذشت و آفتاب آمد پديد
کاروان زندگي بي منزل است
آه! در افرنگ تأثير جداست
در نسازد مستي علم و هنر
صيد تو اين ميش و آن نخچير من
يک جهان آشوب و يک گيتي فتن!
تا کجا در قيد زنار فرنگ
قاهري در عصر ما سوداگري است
در زمستان پوستين او مخر
مرگها در گردش ماشين اوست
مشک اين سوداگر از ناف سگ است
از قماش او مکن دستار خويش
تو صلوت صبح، تو بانگ اذان
در شب انديشه نور از لا اله
از وجودش اين قدر دانم که بود
در دلش لا غالب الا الله نيست
مي نينديشد مگر از خواب و خورد
در دلش الله هو را زنده کن
وز دمي صد غنچه وا کردن کجا
شعله ئي از سينه ام بيرون نجست
لطف قرآن سحر باقي نماند
تلخ و بويش بر مشامم ناگوار
خنده ها در لب بدوزد چاره گر
در خطا بخشي چو مهر مادر است
باز روغن در چراغ من بريز
تخم کرداري ز خاک من نه رست
دوستانش از غم او بي خبر
کاروان بگذشت و من سوزم هنوز
ناله ي من واي من اي واي من
ديوان امير خسرو
آشنايي با چنان دريا، چنين خاشاک را
زبس کز مهربانان رفت سوز مهربانيها
چو ياد تندرستي و زمان شادمانيها