ديوان وحشي بافقي

کعبه گل در مزن بر در دل حلقه کوب
زين نگشايد دري مقصد اقصا طلب

عرض تمنا مکن از در دونان دهر
آب رخ هر دو کون از در مولا طلب

مهرش همه ساله در رکابست
ماهش همه روزه در عنان است

در ساحت امن او جهاني
از کاهش عمر در امان است

دارم از شش جهت آوازه حرمان در گوش
همچنان در ره اميد دو چشمم چار است

در نظر حزم ترا آمده چون آتش طور
نور آن آتش موهوم که در احجار است

در ازل جز به دعاي تو صفيري نکشيد
وين نوا تا ابدش تعبيه در منقار است

ماهي که در معامله مهرش آفتاب
در ذروه کمال خود از ذره کمتر است

کي در مداد سر نهدش وصف ذات غير
کلکي که در زلال مديحت شناور است

خون سرگشته اي که در نگري
همه در گردن سنان باشد

تيره ابريست کلک من که مدام
در ثناي تو در فشان باشد

ليک در حد ذات چون نگري
فرق بسيار در ميان باشد

بيت معمور من که در بامش
کلک در پاش ناودان باشد

ز عدلت در زواياي زمانه
عقاب و صعوه در يک آشيان باد

نيايد جوهري را در نظر گنجينه قارون
يکي زان گوهر پر قيمتش گر در دکان باشد

گر مرتب گردد اين اسباب در کم فرصتي
بشنوي کز من چها در دهر يابد انتشار

در پناه پاس او روشن بماند سالها
در ميان آب همچون ديده ماهي شرار

ايمني در ملک تا حديست کز انصاف او
آشيان گيرند مرغان در ميان رهگذار

گر ز راي روشن او پرتو افتد در جهان
حامله خورشيد زايد در سواد زنگبار

باد گويي اسب شترنج است مانده در عري
در بساط بازي آن عرصه گردد راهوار

صحت شاه و خلعت شاهي
آن در آمد ز بام و اين از در

در قرانهاش سد خطر ور غم
در نظرهاش سد ضرر مضمر

رو نهفته ز چشم نا محرم
در روم بزم شاه را از در

گر مهر در تو کج نگردد بشکند سپهر
در ديده آن خطوط شعاي چو نشترش

مقيم کشتي نوح است در دم توفان
کسي که ساخته چون مرغ خانه در خاشاک