167906 مورد در 0.12 ثانیه یافت شد.
مجموعه اشعار اقبال لاهوري
خوشتر از محکومي يک دم شمار
نيستي در کسوت صوت است و بس
در بم و زيرش هلاک آدم است
بحر و در وي جمله موجودات غرق
آتشي در خون دل حل کرده ئي
«کاندرو بي حرف مي رويد کلام »
فکر من بر آستانش در سجود
دلبري با طايري اندر قفس
شک بيفزود و يقين از دل ربود
رهزن و راه تهي دستي زند
عکس فردا نيست در امروز او
زانکه اندر سينه دل بيباک نيست
نور يزدان در ضمير او بمرد
از تن بي جان چه اميد بهي
انگبين زندگاني بد مذاق
کار ما گفتار ما را يار نيست
پيش رنگي زنده در گور است کور
گر چه کس در ماتم او زار نيست
قلب او بي ذوق و شوق انقلاب
در جهان خورد و گران خوابيد و مرد
هم زمام کار در دستش نهد
در جهان ديگر اندازد ترا
در دل سنگ اين دو لعل ارجمند
سجده ام شايان اين درگاه نيست
تاج را در زير مهتابي نگر
حسن را هم پرده در هم پرده دار
از ضمير خود نقابي برکشيد
ولي يک فتنه ي محشر نديديم
نه در خاکم دل بي اختياري
قيامت ها بغل پرورده ي من
که در صد قرن يک عطار نايد»
چه چيز است آنکه گويندش تفکر؟
گلوي ما سوا را هم فشارد
ندادن گندم خود با شعيرش
منور گردد از فيض شعورش
دل هر ذره در عرض نياز است
منور از شعور ما نبودن
چو زناري زمان را بر ميان بست
مه و سال و شب و روز آفريدم
تو خود را در ضمير خود فرو ريز
که او را لذتي در انکشاف است
يکي در خود نظر کن پيش بگذر
قياس رازي و طوسي جنون است
چه سودا در سر اين مشت خاک است
نه او را بي وصال ما قراري
از اين سودا درونش تابناکست
فنا را با بقا هم دوش کردن
جهاني در فروغ يکدمي هست
بپايان کي رسد جولانگه ما
اگر او را تو در گيري فنا نيست