شرف نامه نظامي

دل شه در آن آرزو جوش يافت
طلب کرد چشم آنچه در گوش يافت

گل از غنچه خنديد و در سفته شد
سخن بين که در پرده چون گفته شد

به هر جايگه رونق انگيز کار
بجز در شبستان و جز در شکار

چنان آرمش چين در ابروي تنگ
که در چين بگريد بر او خاره سنگ

در خانه بگشاي و آبي بزن
چو مه خيمه اي در خرابي بزن

زبان بندهائي چو پيکان تيز
دري در تواضع دري در ستيز

جهانداري آمد چنين زورمند
در دوستي را بر او در مبند

مه روي پوشيده در زير ميغ
به گوهر زباني در آمد چو تيغ

نشستند صورتگران در نهفت
در آن جفته طاق چون طاق جفت

در خرج بر خود چنان در مبند
که گردي ز ناخوردگي دردمند

کز آوازه شه جهان گشت پر
که چين را در آمود دامن به در

سيه چون در آمد به عرض شمار
گزيده در او بود پانصد هزار

ميي کاب در روي کار آورد
نه آن مي که در سر خمار آورد

جهان گرد را در جهان تاختن
خوش آيد سفر در سفر ساختن

به فرياد خوان گشت فرمان تراست
مرا در دلست آنچه در جان تراست

بيابان خوارزم را در نوشت
ز جيحون در آمد به بابل گذشت

گر آيين تو روي بربستن است
در آيين ما چشم در بستن است

همه فرش ديبا و شعر و حرير
نه در دست نيزه نه در جعبه تير

به کيدي که با کيد در ساختم
به پاي خودش چون در انداختم

دگر باره در کارزار آمدند
به شير افکني در شکار آمدند

دولختي دري شد به هم لخت شان
در آن در شد آويزش سختشان

چو شب در سر آورد کحلي پرند
سر مه در آمد به مشگين کمند

دو گيسو کشان ديد در دامنش
رسن کرده گيسوش در گردنش

عجب ماند خسرو که آن کار ديد
نه در مار در مهره مار ديد

چو خسرو در آن روي چون ماه ديد
صنم خانه اي در نظر گاه ديد