شرف نامه نظامي

جواهر نه چندانکه آنرا دبير
بيارد در انگشت يا در ضمير

نمانده درين ملک بخشايشي
نه در شهر و در شهري آسايشي

که هست اژدهائي در آتشکده
چو قاروره در مردم آتش زده

به رسم کيان نيز پيمان گرفت
وفا در دل و مهر در جان گرفت

ببينم که در گرد آفاق چيست
تواناتر از من در آفاق کيست

ز شاه جهان روشنک بار داشت
صدف در شکم در شهوار داشت

دو هفته کم و بيش در کوه و دشت
به صيد افکني راه در مي نوشت

ستيزه در آن کار نامد صواب
فرو ماند يک بارگي در جواب

به تلخي در انديشه را جوش ده
در افتاده اي تن فراموش ده

ازين در بسي گفت با خويشتن
هم آخر به تسليم در داد تن

بخنديد نوشابه در روي شاه
که چون سنگ را در گلو نيست راه

پريرخ چو در لشگر شاه ديد
جهان در جهان خيل و خرگاه ديد

فروزنده نوشابه در بزم شاه
فروزان تر از زهره در صبحگاه

بلالي برآورده آواز خوش
صلا داده در روم و خود در حبش

سکندر ز مستي شده نيم خواب
روان آب در چنگ و چنگي در آب

چو در خاطر آمد جهانجوي را
که در چنبر آرد گلين گوي را

چو در خانه روم کردند جاي
ز شغل جهان در کشيدند پاي

کسي کو در نيک نامي زند
در اين حلقه لاف غلامي زند

در آن دز تني چند ره داشتند
که کس را در آن راه نگذاشتند

در دز ببستند بر روي شاه
نکردند در تيغ و لشکر نگاه

تو در نيمه شب نيز اگر ياوري
کليدي بجنبان در اين داوري

چنان زد در آن کوهه منجنيق
که شد کوه در وي چو دريا غريق

رسن در ميان بست مرد دلير
فرو شد در آن چاه رخشنده زير

خصومتگران گشته در خاک پست
هنوز آن خصومت در آن خاک هست

زري کادمي را کند بيمناک
چه در صلب آتش چه در ناف خاک