167906 مورد در 0.10 ثانیه یافت شد.
جاويد نامه اقبال لاهوري
دل به رستم داد و از حيدر گذشت
باز در کوه وقفار خود رميد
خوش عيار آمد برون يا پاک سوخت
او برادر با برادر در ستيز
با يراق و ساز و با انبار در
مي شود خوشنود با زنگ شتر
در مساماتش عرق خون مي شود
ملت افغان در آن پيکر دل است
ور نه کاهي در ره باد است تن
فطرت او در پذيرد سهل را
در جهان او دو صد فردوس رنگ
در نگيرد سحر و افسون فرنگ
با دلي، با آرزوي در دلي
ديده ام در جان او شوري دگر
آنکه بي او طي نمي گردد سبل
يک دو حرف از ما به کاويري رسان
خوشترک آيد سرود اندر سرود
راه خود را با مژه کاويده ئي
حسن نوشين جلوه از نوش تو بود
رنگ و آبش امتحان يک نفس
غنچه در آغوش و نعش گل بدوش
از عدم سوي وجود آئي ميا
در تلاش خرمني آواره شو
پا بنه در وسعت آباد سپهر
ماهيان را در ته دريا بسوز
از خدا کم خواستم طول حيات
آخر بن تکبير در جنگاه شوق
پير رومي گفت در گوشم که خيز
بيجمال لايزال آسوده نيست
طائريم و آشيان گم کرده ايم
در حضورش دوش و فردا حاضر است
هر دو بي تاب اندازد ذوق نظر
کار مغلوبان شمار روز و شب
بي جمال ما نيايد در وجود
از ضمير خود دگر عالم بيار
در جهان با آن نشين با اين بزي
در ميان ما و تو دوري چراست؟
تو نميري من چرا ميرم بگوي
در جهان چون مردي و چون زيستي
پرده را از چهره ي تقدير گير
شور در جان مسلمان ديده ام
چون کليم اله فتادم جلوه مست
رفت اسکندر و دارا و قباد و خسرو
بر نيايد آنچه در قعر دل است
نکته ئي دارم که نايد در کتاب
سوختن در لا اله از من بگير
حرف دين را از دو پيغمبر گرفت
در هوا آشفته گردد همچو دود
تا جهانش را دگرگون کرده ام
آخر او مي نگنجد در شعور