شرف نامه نظامي

وگر بيند از در در او موج موج
سراينده را سر برآرد به اوج

جهان در بدو نيک پروردنست
بسي نيک و بدهاش در گردنست

در و بند اول که در بند يافت
به شرط خرد زان خردمند يافت

بسي در شگفتي نمودن طواف
عنان سخن را کشد در گزاف

وگر ز آنکه ناغالبي در قياس
ز غالب تر از خويشتن در هراس

تصرف در آن سکه بگذاشتم
کزان سيم در زر خبر داشتم

زده لشگر روم رايت بلند
زمين در کمان آسمان در کمند

سيه ماري افسون گرگي در او
سرآماسي از سر بزرگي در او

به هم سنگي خويش در روم و شام
نيامد کسش در ترازو تمام

شکار افکنان دشتها در نوشت
همي کرد نخجير در کوه و دشت

در چاره سازي به خود در مبند
که بسيار تلخي بود سودمند

گره در مياور بر ابروي خويش
در آيينه فتح بين روي خويش

مگر شه نداند که در روز جنگ
چه سرها بريدم در اقصاي زنگ

چو زين گونه کرد آن گزارشگري
به کنجد در آمد در داوري

فلک در بلندي زمين در مغاک
يکي طشت خون شد يکي طشت خاک

سگالش گري کو نصيحت شنيد
در چاره را در کف آرد کليد

ز پيران دو چيزست با زيب و ساز
يکي در ستودان يکي در نماز

نه نيکوست شطرنج بد باختن
فرس در تک و پيل در تاختن

مزن رخنه در خاندان کهن
تو در رخنه باشي دليري مکن

فرو خواند نامه ز سر تا به بن
برآموده چون در سخن در سخن

گرم سنگ و آبي نهي در جواب
چو کوه افکنم سنگ خود را در آب

مصاف دو خسرو در آن مرز بود
کز آشوبشان کوه در لرز بود

دو در دارد اين باغ آراسته
در و بند ازين هر دو برخاسته

دو خسرو عنان در عنان آورند
ره دوستي در ميان آورند

مبين سرو را در سرافکندگي
چنان شاه را در چنين بندگي