167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
جاويد نامه اقبال لاهوري
خوب روي و نرم خوي و ساده پوش
اين بتان را در حرمها راه نيست
از فن تحرير و تشهيز دروغ
باز در خواب گران دارد ترا
بر کنار شهر ميدان فراخ
در ميان يک زن قدش چون نارون
در زبان ارضيان گويم که چيست
مرد را نخچير خود دانيم ما
اي صدف در زير دريا تشنه مير
طي کنم افلاک و مي نالم چو ني
ني برودت در هواي او نه سوز
چهره ها رخشنده از سوز درون
از شراب نغمه هاي خويش مست
شورها افکنده در جان حرم
تجلي دگري در خور تقاضا نيست
تهي سبد ز در گلستان بگردانيم
خانه بخانه در بدر کوچه به کوچه کوبکو
اين قيامت را برون ريز از ضمير
در تماشاي وجود آمد جسور
گفت او را يک مسلمان سعيد
از خودي در پرده مي گويد سخن
در جهان از خويشتن بيگانه مرد
اندرين خلوت چسان گنجيده است
پي به پي آيد جهانها در وجود
آنکه آيد گاه گاهي در وجود
تا چو او باشي قبول انس و جان
باز او را در جهان انداختن
مي شود ديدار حق ديدار عام
باز لب بر بست و دم در خود کشيد
ناني از جو خورد و کراري نکرد
مي نمي دانم چسان انداختند؟
دلبري از قاهري اولي تر است
در ميان زاهد و عاشق چه فرق؟
در خم و جامش نه مي باقي نه درد
آدم از اسرار او نامحرم است
ما سراپا ذوق پروازيم و بس
از مقام ديده در دل آرمش
چشم او بيننده ي جان در بدن
در عمل چون زاهدان سخت کوش
در عمل جز ما که بر خوردار بود
ساز کردم ارغنون خير و شر
گفته ي من خوشتر از ناگفته ام
غم گسار من ز من بيگانه زي
لرزه اندازد نگاهش در تنم
لذتي شايد که يابم در شکست
در ميان خاک و خون غلطد هنوز
اين همه کردار آن ارواح زشت
تا مکافات عمل بيني که چيست
تن ز سهمش بي خبر گردد ز جان
هر زمان که پاره ئي در خون فتاد