هفت پيکر نظامي

در بزن کان در آستانه اوست
بي گمان شو که خانه خانه اوست

در زد آمد شکر لبي دلبند
باز کرد آن در رواق بلند

رخت او هرچه بود در بستم
واينک اينک گرفته در دستم

چونکه صبرم در اوفتاد ز پاي
رفتم و در گريختم به خداي

نازنين سر نتافت از رايش
در فشاند از عقيق در پايش

تا چو شهدش ز خانه گردد دور
در نيايد ز بام و در زنبور

گو چو پروانه در نظاره نور
پاي در نه سخن مگوي از دور

بر در شهر شو به جاي بلند
اين ورق را به تاج در دربند

نارسيده به سايه در او
اي بسا سر که رفت در سر او

بر پرند ارچه صورتي زيباست
مار در حلقه خار در ديباست

بر در حصار شد در حال
دهلي را کشيد زير دوال

در عماري نشست با دل خوش
ماه در موکبش عماري کش

جز دوئي در ميان آن در خوشاب
هيچ فرقي نبد به رونق و آب

من که شکر به در درافزودم
وآن در و آن شکر به هم سودم

او که در جستجوي آن دو گهر
سومي در جهان نديد دگر

مهره خويش ديد در دستش
مهر خود در دو نرگس مستش

همه صحرا به جاي سبزه و گل
غول در غول بود و غل در غل

ساده دل شد در اصل و گوهر تو
کين خيال اوفتاد در سر تو

رقص در پايشان به زخمه گري
ضرب در دستشان به خانه بري

ساعتي در خداي خود ناليد
روي در سجده گاه خود ماليد

دست خود را سبک به دستش داد
ديده در بست و در زمان بگشاد

با همه در موافقت کوشيد
ازرقي راست کرد و در پوشيد

مشکي از آب کرده پنهان پر
در خريطه نگاهداشت چو در

در تنش جست و يافت آن دو گهر
تعبيه کرده در ميان کمر

آمد افسانه تا به سيمبري
شهد در شير و شير در شکري