هفت پيکر نظامي

شير در جوش چون پنير شده
خون در اندام زمهرير شده

تن چو پوشيده گشت و حوصله پر
در جهان گونه لعل باش و نه در

کان پري پيکران هفت اقليم
داشت در درج خود چو در يتيم

هرچه خواهد که آورد در چنگ
دولتش را در آن مباد درنگ

چون در آن منزل خراب شديم
چون پري هردو در نقاب شديم

چون دمي ديدم از خلل خالي
در نشستم در آن سبد حالي

چشمه هائي روان بسان گلاب
در ميانش عقيق و در خوشاب

هرچه انديشه در گمان آورد
مطبخي رفت و در ميان آورد

خيز تا ترک وار در تازيم
هندوان را در آتش اندازيم

هر ابائي که در خورد به بساط
وآورد در خورنده رنگ نشاط

تشنه اي را که او گلوده تست
آب در ده که آب در ده تست

رطبي در فتاده گير به شير
سوزني رفته در ميان حرير

در يک آرزو به خود در بند
همه ساله به خرمي مي خند

وآن کنيزان به رسم پيشينه
سيب در دست و نار در سينه

گفت يک لحظه ديده را در بند
تا گشايم در خزينه قند

در سر افکندم آن پرند سياه
هم در آن شب بسيچ کردم راه

سفته گوشي چو در ناسفته
در فروشش بها به جان گفته

در يک آرزو به خود در بست
کشت ماري وز اژدهائي رست

پاي شه در کنار آن دلبند
در خزيده ميان خز و پرند

در سر کام جان نشايد کرد
زهر در انگبين نشايد خورد

رغبت آمد زرشک آن خفتن
در ناسفته را به در سفتن

آتش از تو بود در دل من
پيرزن در ميانه دودافکن

پيکري ديد در لفافه خام
چون در ابر سياه ماه تمام

خاصه در واديي که از تف و تاب
صد در صد درو نيابي آب

همچنان آن نورد را در بست
چونکه در بسته شد گرفت به دست