ليلي و مجنون نظامي

يعني ز من کليد در سنگ
نزديک تو اي خزينه در چنگ

من در قدم تو مي شوم پست
تو در کمر که مي زني دست

در نام سليم عامري بود
در چاره گري چو سامري بود

ياري نه چه مي کني در اين کار
قوتي نه چه مي خوري در اين غار

مادر چو ز دور در پسر ديد
الماس شکسته در جگر ديد

در دام کشي مرا دگربار
تا در دو قفس شوم گرفتار

اين گفت و چو سايه در سر افتاد
در بوسه پاي مادر افتاد

گه روي در اين و گه در آن سود
دارو پس مرگ کي کند سود

ليلي به در آمد از در کوي
مشغول به يار و فارغ از شوي

پير آن در سفته بر کمر بست
زان در نسفته رخت بربست

آنگه سلبي که داشت در بند
پوشيد در او به عهد و سوگند

من با تو نشسته گوش در گوش
با من تو کشيده نوش در نوش

اين گفت و گرفت راه صحرا
خون در دل و در دماغ صفرا

چون از سر قصه هاي در پاش
شد قصه قيس در جهان فاش

آن تحفه که در ميانه مي رفت
چون در غزلي روانه مي رفت

مي زيست در آن شکنجه تنگ
چون دانه لعل در دل سنگ

در عاشقي تو صادقي کرد
جان در سر کار عاشقي کرد

شوريده بدي چو ريگ در راه
آسوده شدي چو آب در چاه

او خفته چو شاه در عماري
وايشان همه در يتاق داري

بودند در اين جهان به يک عهد
خفتند در آن جهان به يک مهد

هفت پيکر نظامي

همه را روي در خدا ديدم
در خدا بر همه ترا ديدم

بر در خويش سرفرازم کن
وز در خلق بي نيازم کن

چون به عهد جواني از بر تو
بر در کس نرفتم از در تو

در که نالم که دستگير توئي
در پذيرم که درپذير توئي

اي نظامي پناه پرور تو
به در کس مرانش از در تو