ليلي و مجنون نظامي

هر نادره اي کز او شنيدند
در خاطر و در قلم کشيدند

در گوش نهاده به زير پرده
چون حلقه نهاده گوش بر در

خصمان در طعنه باز کردند
در هر دو زبان دراز کردند

آي از در آنکه در چنين باغ
آيي و زدائي از دلم داغ

چون باز شدند سوي خانه
شد در صدف آن در يگانه

لشگر شکني به زخم شمشير
در مهر غزال و در غضب شير

برم سر آن عروس چون ماه
در پيش سگ افکنم در اين راه

در دام فتاده آهوئي چند
محکم شده دست و پاي در بند

آن آينه خيال در چنگ
چون آينه بود ليک در زنگ

درياب که گر تو در نيابي
ناچيز شوم در اين خرابي

زان يار بداشت در زمان دست
آن بند و رسن همه در اين بست

در سله بام و در گرفته
مي زيست چو مار سرگرفته

او را پدر از بزرگواري
مي داشت چو در در استواري

زن چيست نشانه گاه نيرنگ
در ظاهر صلح و در نهان جنگ

از درد دلش که در برافتاد
از پاي چو مرغ در سر افتاد

غم در دل من چنان نشاندي
کازرم در آن ميان نماندي

گل در قصبي و لاله در خز
شيرين ورزين چو شيره رز

آسوده کسيست کو در اين دير
ناسوده بود چو ماه در سير

آن مرد کزين حصار جان برد
آن مرد در اين نه اين در آن مرد

هر نيک و بدي که در نوائيست
در گنبد عالمش صدائيست

هر وحش که بود در بيابان
در خدمت او شده شتابان

در سلسله داشتي سگي چند
ديوانه فش و چو ديو در بند

اي در کف تو کليد هر کام
در جرعه تو رحيق هر جام

گفت اي در تو پناهگاهم
در جز تو کسي چرا پناهم

در ديده چو گل کشيده ام ميل
جامه زده چون بنفشه در نيل