167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
لب زخمي که ببوسد لب شمشيرش را
تلخي از دل نبرد قرب حرم زمزم را
نيست آواز درا قافله شبنم را
در کف ديو قراري نبود خاتم را
خاک در دست زر و سيم شود حاتم را
صفحه مشق جنون، آينه در دست مرا
نقش بندد به زمين هر که کند پست مرا
ورنه تسبيح ريا حلقه مارست مرا
نغمه هايي که گره در رگ تارست مرا
گرهي چند که در رشته جان است مرا
سختي راه طلب، سنگ فسان است مرا
ورنه يوسف به زر قلب گران است مرا
در دل آيينه عذاري که نهان است مرا
ديدن دشمن خونخوار، شگون است مرا
در ره شوق کجا فرصت آه است مرا؟
غير افسوس چه در دست نگاه است مرا؟
در همه روي زمين گر دگري هست مرا
ورنه در پرده دل، بال و پري هست مرا
در دل سوخته آه سحري هست مرا
در ره عشق اگر همسفري هست مرا
با غم عشق تمناي دگر نيست مرا
گر چه فريادرسي همچو جرس نيست مرا
سنگ اطفال کم از رطل گران نيست مرا
منزلي چون سفر ريگ روان نيست مرا
سر پرواز به باد دگري نيست مرا
خضر در راه خدا مي کند آباد مرا
که گشادي شود از ناخن نقاد مرا
که بصيرت عوض نور بصر داد مرا
در سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا
که به صد خون جگر آبله پرورد مرا
سالها گشت فلک تا به هم آورد مرا
که ازان حاشيه بزم جدا کرد مرا
در فرامشکده هند رها کرد مرا)
آن که سرگشته تر از ريگ روان کرد مرا
غمزه موي شکافت دو زبان کرد مرا
کز فلک در ته سرپوش توان کرد مرا
نيستم باده که بي جوش توان کرد مرا
حلقه اي نيست که در گوش توان کرد مرا
خامشي از ته شمشير برآورد مرا
ترک خشم از دهن شير برآورد مرا
کثرت ناله ز تأثير برآورد مرا
صائب از کوشش تدبير برآورد مرا
زهرچشم است گوارا چو شکرخند مرا
همچو مجنون نتوان کرد نظربند مرا
ناخن گل نگشايد گره از کار مرا
کشش دل کشد از خانه برون باز مرا
نشود بي خبري پرده در راز مرا
مي گشايد گره از دل لب خاموش مرا
در ته پيرهن آن سرو قباپوش مرا
آشنايي به جز از معني بيگانه مرا
مي رود صاف برون سيل ز ويرانه مرا
خط پيمانه بود ابجد طفلانه مرا
نيست حاجت رسن و دلو مه کنعان را
غوطه در بحر نمي داد فلک يونان را
بي تأمل نگذارم به جگر دندان را
نيست در کار دليلي به سفر مجنون را
نيست جز عشق تمناي دگر مجنون را
هست در پرده تماشاي دگر مجنون را
نسبت سلسله تاک، سر پروين را
مطرب از خانه بود عاشق دلسوخته را
صائب از دل چو برآرد نفس سوخته را
سرمه در کار نباشد نفس سوخته را
خواب، در رهگذر سيل فرود آمده را
ماندگي کم بود از راه درنگ آمده را
در پريخانه حسن تو نظر آينه را
که ز درياست فزون موج خطر آينه را
نتوان عيب نمودن نفس عيسي را
مي کند آينه صاف خجل زنگي را
دانه خال تو در دام کشد وحشي را
خواب، آشفته بود مردم زنداني را
تا چشيدم قدح تلخ پشيماني را
در نمکزار چه قدرست نمکداني را؟
آتش طور بود در ته خاکستر ما
رگ خامي برد از عود برون مجمر ما
ريخت تا در قدم شمع تو بال و پر ما
باغ دربسته بود ديده پوشيده ما
لنگر بحر بود گوهر سنجيده ما
مي زند بر در بيچارگي از چاره ما
که رگ ابر بهارست رگ و ريشه ما
غوطه گر در جگر سنگ زند شيشه ما
گردباديم که در رقص بود ريشه ما
پنجه در پنجه شيران فکند ريشه ما)
مي گزد خضر لب از حسرت پيمانه ما
گنج افتاده ز طاق دل ويرانه ما
برق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
نور حل کرده بود باده ميخانه ما
شمع داغ است ز خاموشي پروانه ما
بر رخ سيل گشاده است در خانه ما
آب بر دست سبو، گريه مستانه ما
کعبه از حسن خداداد صنمخانه ما
آشنايي که شود معني بيگانه ما
جگر نافه بود داغ ز پشمينه ما
که شکست است کليد در گنجينه ما
خانه ما ز صفاي دل بي کينه ما
مشک خون مي شود از خرقه پشمينه ما
صبح شنبه خجل است از شب آدينه ما
صدف گوهر سيماب شد از گريه ما
شمع در گوشه محراب شد از گريه ما
در شب تار جهان تا که خورد بازي ما؟
خاک در چشم حريفي که دهد بازي ما