خسرو و شيرين نظامي

ز تيغ تنگ چشمان حصاري
قدر خان را در آن در تنگباري

در آمد راوي و بر خواند چون در
ثنائي کان بساز از گنج شد پر

اگر بيني در آن ده کار و کشتي
مرا در هر سخن بيني بهشتي

نفير کوس گفتي تا دو ماهست
که را در دل که شه در کوچگاهست

ليلي و مجنون نظامي

در خانه دين به پنج بنياد
بستي در صد هزار بيداد

کيوان علم سياه بر دوش
در بندگي تو حلقه در گوش

هرچ آن نظري در او توان بست
پوشيده خزينه اي در آن هست

گر در افق است و گر در اعلاست
هرجا که رود به سوي بالاست

بنگر که ز حقه تفکر
در مرسله که مي کشي در

در زخم چو صاعقه است قتال
بر هر که فتاد سوخت در حال

در شعر مپيچ و در فن او
چون اکذب اوست احسن او

چون پيله ببند خانه را در
تا در شبخواب خوش نهي سر

او هست پديد در سه هم کار
وان هر سه در اوست ناپديدار

يا رخت خود از ميانه بربند
يا در به رخ زمانه در بند

در مي طلبيد و در نمي يافت
وز درطلبي عنان نمي تافت

هر نيک و بدي که در شمارست
چون در نگري صلاح کارست

عشق آمد و جام خام در داد
جامي به دو خوي رام در داد

مي گشت به گرد کوي و بازار
در ديده سرشک و در دل آزار

در وقت شدن هزار برداشت
چون آمد خار در گذر داشت

من در خرم و تو در فروشي
بفروش متاع اگر به هوشي

چون شيفتگي و مستيم هست
در شيفته دل مجوي و در مست

مي گفت گرفته حلقه در بر
کامروز منم چو حلقه بر در

چون طالع خويشتن کمان گير
در سجده کمان و در وفا تير

تا در من و در تو سکه اي هست
اين سکه بد رها کن از دست

خنده که نه در مقام خويش است
در خورد هزار گريه بيش است