167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
طلبکار وصال در شهسوار معاني را
نظربازي که يک ره ديد رخسار معاني را
قيامت مي کند تعبير خواب زندگاني را
نگيرد زر دست افشار، جاي رنگ کاهي را
که خون در ناف گردد مشک آهوي ختايي را
که در جنس آب کردن، مي فزايد ناروايي را
که موج ريگ زنجيرست بر ديوانه در صحرا
ز ابرام گدايان داشت حاتم خانه در صحرا
اگر با ديده آهو شوم همخانه در صحرا
گريباني براي امتحان پيش صبا بگشا
مهياي گرستن شو، دگر مکتوب ما بگشا
ميان خويش را چون موج در بحر بلا بگشا
يکي صد گردد از جمعيت احباب عيش ما
به سيلي رنگ گرداند ثمر در بوستان ما
ندارد ورنه جنسي غير يوسف کاروان ما
وگرنه کور هيهات است در محشر شود بينا
که نابينا شود گر حلقه اين در، شود بينا
تکلف کردن ساقي، تواضع کردن مينا
شراب کهنه جان تازه آرد در تن مينا
که رقص شادماني مي کند پروانه در شبها
که از مي گرم گردد ديده پيمانه در شبها
به گرد باغ سيري کن سبکروحانه در شبها
ز خلوت برميا زنهار بي باکانه در شبها
مگردان رو ترش از باده تلخ نصيحت ها
نيندازد خلل در وحدت آيينه صورت ها
مهيا کرده اند از اطلس افلاک خلعت ها
وگرنه خامه ما در گره دارد شکايت ها
مشو در پرده شب غافل از دريوزه دلها
که دارد تير غافل در کمين، غافل چريدن ها
نيفتد هيچ کافر در طلسم آرميدن ها!
نخواهي ديد روي گوهر ناياب در دريا
بود ماهي گل بي خار در پيراهن دريا
که عنبر را نسازد پخته جوش سينه دريا
دست برداشته دايم به دعا تاک آنجا
هيزم تر نفروشند ز مسواک آنجا
که بود برق، شکار خس و خاشاک آنجا
که حساب نفس صبح شود پاک آنجا
در دل بحر، گهر طالب آب است اينجا
پرده گنج بود هر که خراب است اينجا
خاک در کشتن آتش به از آب است اينجا
که گهر، خوار به اندازه رنگ است اينجا
دامن ريگ روان در ته سنگ است اينجا
هر که در خويش سفر کرد تمام است اينجا
نامه آور نگه و بوسه پيام است اينجا
چشم تا کار کند حلقه دام است اينجا
دعوي پختگي انديشه خام است اينجا
پشت آيينه هم از پرده دران است اينجا
هر چه جز پرتو ماه است، کتان است اينجا
هدف تير در آغوش کمان است اينجا
دست بر هر چه زني رشته جان است اينجا
اوست بيدار که در خواب گران است اينجا
فتنه اين است که در خانه زين است اينجا
مرگ زهري است که در زير نگين است اينجا
اين تب گرم نگرديد ازين شير جدا
ما نبينيم کسي را که نبيند ما را
عينک از پرده خواب است دل بينا را
سيل در بحر فراموشي کند غوغا را
هيچ سيلاب به دريا نرساند ما را
جلوه اي نيست که بر خاک کشاند ما را
در بهاران نبود فکر زمستان ما را
چشمه خضر ترا، ديده گريان ما را
گوش بر زمزمه مرغ کباب است ترا
شحنه باقي ايام حيات است ترا
برکت ها که نهان در حرکات است ترا
زلف هر چند در آغوش و کنارست ترا
تا بداني که چه مقدار جمال است ترا
سر انديشه اگر در ته بال است ترا
شکوه از بخت مکن گر هنري نيست ترا
بوسه مي ريزد ازان لعل گهربار ترا
چون به خاطر گذرد صائب افگار ترا؟
هر که در خاک برد حسرت شمشير ترا
ديده چون درک کند حسن جهانگير ترا؟
بوسه تاراج کنم زان لب مي نوش ترا
ما نه از راه تمنا نگرانيم ترا
بو نکرده است صبا سيب زنخدان ترا
ديده در خواب مگر سوزن مژگان ترا؟
يک سر موي کمي، زلف پريشان ترا!
تا که در هاله آغوش کشد ماه ترا؟
بوسه چون راه برد لعل شکرخاي ترا؟
کز قفس تا سر ديوار رساند خود را
کيست در دولت بيدار رساند خود را؟
زاهد خشک به ميخانه رساند خود را
که به خاکستر پروانه رساند خود را
ورنه يوسف به خريدار نمايد خود را
اگر آن آينه رخسار نمايد خود را
هر گلي بر سر دستار نمايد خود را
تيغ چون در ته زنگار نمايد خود را؟
اين نمک در دل افگار نمايد خود را
اين شرر در جگر سنگ نمايد خود را
چهره زير خط شبرنگ نمايد خود را
آهوي وحشي اگر لنگ نمايد خود را
نرساندي تو گرانجان به در دل خود را
مي شماري اگر از مردم عاقل خود را
قدمي پيش نه، از ديده وران کن خود را
چون شب قدر نهان در رمضان کن خود را
صاف سازيم درين صومعه ها چون خود را؟
هر که در زندگي از خاک کند مفرش را
که نمک سرمه آواز شود آتش را؟
که کمان دل تهي از تير کند ترکش را
چرخ در گوش کشد حلقه زنجيرش را