خسرو و شيرين نظامي

همه ره موکب خوبان چون شهد
عماري در عماري مهد در مهد

شه از مستي در آن ساعت چنان بود
که در چشم آسمانش ريسمان بود

سر اول به گل چيدن در آمد
چون گل زان رخ به خنديدن در آمد

پس آنگه عشق را آوازه در داد
صلاي ميوهاي تازه در داد

چکيده آب گل در سيمگون جام
شکر بگداخته در مغز بادام

شبان روزي دگر خفتند مدهوش
بنفشه در بر و نرگس در آغوش

چو آمد دولت شاپور در کار
در آن دولت عمارت کرد بسيار

چو خسرو در بنفشه ياسمن يافت
ز پيري در جواني ياس من يافت

نفس در آتش آري دم بگيرد
و گر آتش در آب آري بميرد

يکي گفتا بدان ماند که در خواب
در اندازد کسي خود را به غرقاب

عروسي در کنارش خوب چون ماه
بدو در يافته ديوانگي راه

مکن تا در غمت نايد درازي
چو زاهد ممسکي در خرقه بازي

چو بر دانا گشادي حيله را در
چو غوک مارکش در سر کني سر

مکن شوخي وفاداري در آموز
ز موش دام در زاغ دهن دوز

شکنج کار چون در هم نشيند
بميرد هر که در ماتم نشيند

ز قلعه زنگيي در ماه مي ديد
چو مه در قلعه شد زنگي بخنديد

چو مهد شاه در گنبد نهادند
بزرگان روي در روي ايستادند

ز مردم باز جست آن گنج را در
که قفل آن کليدش نيست در بر

چو شاهنشه در آن صورت نظر کرد
سياست در دل و جانش اثر کرد

در آن شهر آدمي باشد بهر باب
توئي زان آدمي يک شخص در خواب

و زان ديدن که حيرت حاصلش بود
دلش در چشم و چشمش در دلش بود

و گر سنگي دهن در کاس من زد
دري شد چون که در الماس من زد

چنين مهدي که ماهش در نقابست
ز مه بگذر سخن در آفتابست

ز گوران تک ربودم در دويدن
گرو بردم ز مرغان در پريدن

به دريا ماند موج نيل رنگش
که در دل بود هم در هم نهنگش