167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
مبين در روي شرم آلود خوبان بي حجاب اينجا
اگر دامان خود را جمع سازي غنچه وار اينجا
که نگشايد دهن چون در صدف گوهر شود پيدا
دل غواص گردد آب تا گوهر شود پيدا
مگر اهل دلي در عالم امکان شود پيدا
ندانم در کدامين باغ و بستان مي شود پيدا
که در آيينه جان روي جانان مي شود پيدا)
درين سنبلستان آهوي مشکين مي شود پيدا
نواسنجي چو من در روزگاري مي شود پيدا
که دارد صبر، تا گردد غبار کاروان پيدا؟
مگر در پيرهن گردد تن آن سيمتن پيدا
نگردد نافه سربسته در صحراي چين پيدا
اگر آسودگي مي بود در روي زمين پيدا
که خالش حلقه بيرون در سازد سويدا را
که نبضم مضطرب سازد سرانگشت مسيحا را
لب ميگون او تا ريخت در پيمانه صهبا را
که خواهد حلقه بيرون در کردن سويدا را
توان در چشم موري کرد خرمن حاصل ما را
شکستن موميايي مي شود آخر دل ما را
لب خاموش ساغر مي گشايد مشکل ما را
مده در گوش خود راه آتشين افسانه ما را
صفير ني شمارد نعره شيرانه ما را
چو گل در پرده چندين روي خندان است دلها را
ز گلگشت چمن لذت نباشد باغبان ها را
که از ابروي موج خود بود محراب دريا را
مده از دست در ايام پيري دامن شب را
که باشد باد دستي لنگر آرام منصب را
به نور جبهه روشن دار محراب عبادت را
اگر مي بود آبي در جگر ابر مروت را
سبک مغزي که ريزد در جهان رنگ اقامت را
مده در گوشه تنهايي خود راه، کثرت را
که سنگ کم نمي باشد ترازوي قيامت را
به آغوش لحدانداز خواب راحت خود را
نهد گر بر سرم خورشيد تابان افسر خود را
به صحراي قيامت گر فشارم دامن خود را
در ايام بهاران درنبندد گلشن خود را
نشد بيدار سازم طالع خوابيده خود را
اگر در چشمه خورشيد شويم ديده خود را
فشاندم در غبار خاطر خود دانه خود را
نهان تا چند دارم در نمد آيينه خود را؟
به دريا مي سپارم چون صدف گنجينه خود را
که نتوان ديد خالي در کف احباب ساغر را
کند پوشيده صيقل در حجاب نور جوهر را
وگرنه در سواد دل بهاري هست عنبر را
که در خامي بهار بي خزاني هست عنبر را
که در دولت نگه دارد عنان نفس سرکش را
سليمان کرد چون تسخير يارب آن پريوش را؟
ز قيد سنگ، آهن مي کند آزاد آتش را
که در هنگام مردن چشم مي پوشاند آتش را
به خاطر بگذراند هر که لعل آبدارش را
که آتش زير پا از لاله باشد کوهسارش را
که باشد ناز چشم آهوان داغ پلنگش را
کنم شيرازه اوراق دل، موي ميانش را
که دارد در ميان گرد کسادي کاروانش را
اگر مي داشت يوسف در نکويي دستگاهش را
تماشا کن به زير زلف عنبرفام رويش را
وگرنه ديده گوهرفشاني هست عاشق را
ره خوابيده دارد در سفر آرام منزل را
مده در گفتگو از دست، دامان تأمل را
کند خط عاقبت کوتاه، دست زلف و کاکل را
حضور زاغ باشد سرمه آواز بلبل را
که نتواند نشاط عيد برد از ماه نو خم را
نگه دار از شبيخون بهاران گلستانم را
شکست آن چهره گلگون خمار عندليبان را
هجوم مور سازد بر سليمان تنگ ميدان را
که آزادي کند دلگير اطفال دبستان را
که در ايام موسم کعبه سازد جمع دامان را
پري آورد در زير نگين ملک سليمان را
به همواري برون آور ز چنگ خار دامان را
نسيم صبحدم چندين پيام آورد مستان را
که خون سازند در دل بوسه اميدواران را
گره نتوان زدن در سنگ، خاک بي قراران را
اگر محشر نمکدان بشکند در چشم، ايشان را
لباس دل غبارآلود باشد جامه شويان را
که در سرگشتگي باشد گشاد دل فلاخن را
به لنگر، سنگ از گردش نيندازد فلاخن را
که خم چون شد تهي، دارالاماني شد فلاطون را
اگر چه بارها سوداي من ماليد مجنون را
که شد ديوانه هر کس در بيابان ديد مجنون را
به آهي مي گذارم در فلاخن کوه تمکين را
به دست بوالهوس مپسند آن دست نگارين را
ازان پيوسته مجنون در نظر مي داشت آهو را
وگرنه آشنايي نيست با بيگانگي او را
به حرف و صوت مي دارد نگه آيينه طوطي را
بياض از سينه بايد ساخت شعر انتخابي را
چه آسايش بود در قلزم سيماب کشتي را؟
نهان در خاک کن زنهار تخم خرده گيري را
که ناز نازنينان است در سر، بي نيازي را
که اينجا آبرويي نيست دامان نمازي را
توان در خاکساري يافت ذوق خاکبازي را
شکوه کعبه باشد در نظر کمتر حجازي را
که مي لغزد زبان در حالت گفتار طوطي را
چنانت دوست مي دارم که عاشق شعر حالي را
نگيرد خار دامن جامه پوشيده حالي را
توان از پشت پايش ديد نقش روي قالي را)
به طوطي مي چشاندم شيوه شيرين مقالي را
خمار زردرويي باده هاي ارغواني را
که قاصد مي دهد تغيير، پيغام زباني را
به محفل چونه روي، بگذار در بيرون گراني را
به حرفي مي توان تقرير کردن داستاني را