خسرو و شيرين نظامي

به هر نقشي که در فردوس پاکست
به هر حرفي که در منشور خاکست

همه کس در در آب پاک يابد
کسي کو خاک جويد خاک يابد

مگر ماه و زن از يک فن در آيند
که چون دربندي از روزن در آيند

به افسونها در آن تابنده مهتاب
ملک را برده بود آن لحظه در خواب

مي کافور بو در جام ريزيم
وز اين دريا در آن زورق گريزيم

در اين گردک نشسته خسرو چين
در آن ديگر فتاده شور شيرين

همان نغمه دماغش در جرس داشت
که موسيقار عيسي در نفس داشت

ملک بر هر دو جان انداز کرده
در گنج و در دل باز کرده

نوا بازي کنان در پرده تنگ
غزل گيسوکشان در دامن چنگ

جگر در تاب و دل در موج خونست
گر آري رحمتي وقتش کنونست

مگر ماه آمد از روزن در افتاد
که شب را روشني در منظر افتاد

حديث بي زباني بر زبان آر
ميان در بسته اي را در ميان آر

بهاري مشگبو ديدم در آن باغ
به چنگ زاغ و در خون چنگ آن زاغ

پري را هم دل ديوانه جويد
در آبادي نه در ويرانه جويد

نگنجد آسمان در خانه من
دو عالم در يکي ويرانه من

زنم چندان زمين را بوس در بوس
که بخشايش برآرد کوس در کوس

چو مشعل سر در آوردم بدين در
نهادم جان خود چون شمع بر سر

نوا را پرده عشاق آراست
در افکند اين غزل را در ره راست

نوائي بر کشيد از سينه تنگ
به چنگي داد کاين در ساز در چنگ

نکيسا در ترنم جادوي ساخت
پس آنگه اين غزل در راهوي ساخت

در آن حضرت که نام زر سفالست
چو من مس در حساب آيد محالست

نصيب من ز تو در جمله هستي
سلامي بود و آن در نيز بستي

در آمد در زمان شاپور هشيار
گرفتش دست و گفتا جانگه دار

لبش با در به غواصي در آمد
سر زلفش به رقاصي بر آمد

گه آوردي فروزان شمع در پيش
درو ديدي و در حال دل خويش